Nauka i kosmos
Wiadomości o nauce, kosmosie, badaniach, misjach i odkryciach.
108 новин у публічній стрічці
12 новин
Nauka i kosmos
3 хв читання
NASA Announces Winners of 2026 University Innovation Competition
The Massachusetts Institute of Technology team that won the 2026 RASC-AL competition for their project, Exploration-Class Lunar Integrated Power SystEm. Credit: National Institute of Aerospace NASA announced the Massachusetts Institute of Technology project, Exploration-Class Lunar Integrated Power SystEm, as the first place winner for the 2026 Revolutionary Aerospace Systems Concepts – Academic Linkage (RASC-AL) competition, which challenges students to bridge gaps in aerospace technology by innovating new system concepts and prototypes. Another team from the same university won second place overall for their project, Mars Exploration Layered Infrastructure for Operations, Research, and Advancement, while Virginia Polytechnic Institute and State University took third place with the Mars Pylon Network. Empowering the next generation, the competition also supports the agency’s workforce development priorities by offering university teams hands-on experience in mission architecture development, systems engineering, and technical communication. “The winning teams demonstrated how academic innovation can support Artemis mission goals,” said Daniel Mazanek, program sponsor for RASC-AL and senior space systems engineer, NASA’s Langley Research Center in Hampton, Virginia. “Their work highlights the important role student research plays in shaping future space exploration, and the results showcase how disciplined analysis can elevate innovative ideas into viable exploration concepts.” Fourteen finalists attended the multi-day RASC-AL Forum in Cocoa Beach, Florida, and gave formal presentations outlining their mission architectures, technology solutions, and supporting analysis. These discussions provided students with real-time engineering feedback, exposing them to the rigor and scrutiny applied to human spaceflight concepts under development within the agency. Awards were presented to teams demonstrating the highest levels of technical rigor, innovation, and mission alignment. In addition to the top prizes, other awards included: Best in Communications, Position, Navigation, and Time Architectures for Mars Surface Operations Theme: Massachusetts Institute of Technology Mars Exploration Layered Infrastructure for Operations, Research, and Advancement MELIORA) Best in Lunar Sample Return Concept Theme: South Dakota State University Sample Extraction of Lunar Elements for Network Entry (SELENE) Best in Lunar Surface Power and Power Management and Distribution Architectures Theme: Massachusetts Institute of Technology Exploration-Class Lunar Integrated Power SystEm (ECLIPSE) Best in Lunar Technology Demonstrations Leveraging Common Infrastructure Theme: Massachusetts Institute of Technology CLPS-enabled Highly-autonomous End-to-End isruSystem Evaluations to Build Understanding and Resilient Growth by Experimenting with Regolith (CHEESEBURGER) Best Prototype: Embry-Riddle Aeronautical University, Worldwide Campus Advanced Utilization of Resources for Energy & Viability Off-Earth (Project AUREVO) University of Illinois, Urbana-Champaign with Leonardo de Vinci Engineering School Mining and Advanced Transformation of Regolith for Infrastructure and eXpansion (MATRIX) “The RASC-AL program allows students to demonstrate their ability to transform innovative concepts into technically sound studies, with emphasis on technical rigor, clear communication, and systems-level thinking,” said Christopher Jones, program sponsor for RASC-AL and chief technologist for the Systems Analysis and Concepts Directorate at NASA Langley. “These are the hallmarks of effective engineering that we’re looking for and reflect the standards required for real-world aerospace problem-solving,” The NASA RASC-AL competition represents a cross-agency collaboration. The competition is administered by the National Institute of Aerospace and managed by the NASA Tournament Lab, part of the agency’s Prizes, Challenges, and Crowdsourcing Program. For more information, visit: https://go.nasa.gov/3GS1OGm
Без рейтингу0 коментарів3 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
8 хв читання
NASA’s Artemis II Moon Mission Research Continues on Earth
5 min read NASA’s Artemis II Moon Mission Research Continues on Earth Artemis II astronaut Victor Glover walks on a treadmill while in a space suit harnessed to NASA’s Active Response Gravity Offload System at NASA’s Johnson Space Center. Glover is simulating a walk on a planetary surface while in a suit that has been offloaded to lunar gravity. Artemis II astronauts completed this and other suited tasks before their mission launched and within a few days of landing, giving researchers a chance to assess how quickly upon landing crews’ bodies adapt to a different gravity. Results will help scientists better understand how soon after landing crews can complete mission-critical tasks on the surface of the Moon or Mars. NASA/Robert Markowitz Since NASA’s Artemis II crew members safely splashed down in the Pacific Ocean on April 10 after their record-setting mission around the Moon, science teams have been busy collecting more data and combing through observations collected on the test flight. Results from these science investigations will help support safe human exploration of deep space and provide a blueprint for how future missions will conduct science on the lunar surface as NASA builds a Moon Base and develops an enduring human presence there. Postflight crew health, performance data In the hours, days, and weeks after landing, the Artemis II crew members, NASA astronauts Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch, and CSA (Canadian Space Agency) astronaut Jeremy Hansen, contributed critical data to help the agency understand how the human body reacts to spaceflight. Collecting this data as soon as possible after landing was important to understand how the body adapts from microgravity to Earth’s gravity. The data will inform NASA’s understanding of how quickly crews can complete mission-critical tasks after landing on a planetary surface like the Moon or Mars, where there won’t be landing support personnel to assist. Within a day of splashdown, researchers collected a suite of data for the Artemis II Spaceflight Standard Measures study, which is part of a larger effort across the astronaut corps to gather a baseline set of health measurements on blood pressure, heart rate, eye health, and motor control. Crew members also completed a mini obstacle course, which included lying down, standing up, unfurling a rope ladder, ladder climbing, and more, to assess how their bodies were adapting to Earth’s gravity. Once the crew returned to NASA’s Johnson Space Center in Houston, researchers guided them through further medical check-ups and tests of motor control . Over the next several days, the crew completed obstacle courses wearing spacesuits offloaded to lunar gravity, which is roughly one-sixth the force of Earth’s gravity. Researchers are now analyzing this data to gain insight into how crews may perform as they adapt to the gravity of a planetary surface. As part of the Immune Biomarkers study, researchers are comparing blood and saliva samples collected after the Artemis II splashdown with samples collected preflight and during the mission. Among other topics, the study investigates whether and how dormant viruses reawaken in astronauts’ bodies while in space. Some crew members completed postflight cognition tests and a simulated manual spacecraft docking task to assess motor control for the ARCHeR ( Artemis Research for Crew Health & Readiness ) study. This, combined with data collected through a wrist-worn device while crew members were in space, is used to understand the effect of space hazards on well-being and performance. Initial data collections for Artemis II health studies concluded 45 days after splashdown. However, medical teams will continually monitor astronaut health throughout the Artemis II crew members’ lifetimes. Once this data is processed and anonymized, information will be available for scientists to study the effects of spaceflight via a request to NASA’s Life Sciences Data Archive . The results from this work could lead to new technologies and studies that help predict the adaptability of crews on future missions to the Moon and Mars. Analyzing astronaut-derived organ chips flown around Moon A scientist handles AVATAR organ chips following their journey around the Moon aboard Orion. The chips contain cells from each astronaut and are being prepared for detailed analysis. NASA Organ chips from NASA’s AVATAR ( A Virtual Astronaut Tissue Analog Response ) investigation are being analyzed at chip developer Emulate’s laboratory in Boston. The organ chips included bone marrow cells from each Artemis II astronaut. They flew around the Moon with the astronauts, and now researchers are studying these organ chips to determine how deep space radiation and microgravity affect human health at the molecular level. Scientists are comparing the chips flown aboard the spacecraft to ground controls and crew blood samples using advanced techniques, including single-cell RNA sequencing. The analysis will characterize how organ chips model individual responses to spaceflight, which is data that could allow NASA to send future astronauts’ AVATAR chips ahead on missions to develop personalized medical kits. The researchers plan to share early findings at scientific conferences while full analysis continues. Lunar imagery, audio for data release In this April 3, 2026, image, the Artemis II lunar science team is shown working in the Science Evaluation Room in the Mission Control Center at NASA’s Johnson Space Center in Houston. The team is putting together a plan of science observations for the Artemis II crew, which was headed toward the Moon aboard Orion. As they passed the Moon at closest approach on April 6, the crew applied the geology skills they learned in the classroom and in Moon-like environments on Earth as they photographed and described nuances of geologic features such as impact craters, ancient lava flows, and surface cracks and ridges. The crew noted differences in color, brightness, and texture — details that provide clues to surface composition and history. NASA/Bill Stafford On April 6, the Artemis II crew members studied features on and around the Moon for nearly seven hours during Orion’s closest approach to the lunar surface. Their work was guided by a minute-by-minute observation plan developed by the Artemis II lunar science team. Scientists are reviewing the data collected from the mission, which includes images, video, and audio files, to release a report of their initial data interpretations later this year. The report will cover observations of impact flashes, variations in color on the lunar surface, and the shape and texture of faults and ridges. The team also will publish a report on how Artemis II lunar science observations were planned, organized, and executed for the benefit of future Artemis missions. NASA will publish more than 100 science-related audio recordings with transcripts, as well as approximately 11,500 Earth and Moon image and video files from the mission science campaign, with accompanying data. While many of these images already are public, these records will be available through NASA’s Planetary Data System , a public archive of data from all of NASA’s planetary missions. To get the data ready, the team is converting files into standard formats that anyone can easily open and add information to make the data searchable in NASA’s archive for generations to come. For more information on NASA’s Artemis II science efforts, visit: https://www.nasa.gov/humans-in-space/artemis-ii-science/ Karen Fox / Molly Wasser Headquarters, Washington 240-285-5155 / 240-419-1732 [email protected] / [email protected] Facebook logo @NASA @NASAScience @NASASolarSystem @NASA @NASASolarSystem @NASAScience_ Instagram logo @NASA @NASASolarSystem @NASAScience_ Linkedin logo @NASA Read More Share Details Last Updated Jun 08, 2026 Related Terms Artemis 2 Biological & Physical Sciences Exploration Systems Development Mission Directorate Human Research Program Lunar Discovery & Exploration Program Missions Explore More 5 min read Digging Back in Time in the UAE Once below a shallow sea, Jabal al Fāyah now stands above the desert in the… Article 10 hours ago 3 min read Fighting Fire With Fire In fire-prone ecosystems in Australia’s Northern Territory, prescribed burns are lit to minimize the severity… Article 3 days ago 4 min read A Moonlit Earth as Seen From Artemis II An astronaut’s photo, taken en route to the Moon, reveals our planet and its place… Article 4 days ago Keep Exploring Discover Related Topics Missions Humans in Space Climate Change Solar System
Без рейтингу0 коментарів8 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
6 хв читання
NASA Concludes Antenna Mishap Investigation, Releases Report
5 min read Preparations for Next Moonwalk Simulations Underway (and Underwater) This sunset photo shows Deep Space Station 14, the 230-foot-wide (70-meter) antenna at the Goldstone Deep Space Communications Complex near Barstow, California, part of NASA’s Deep Space Network. NASA/JPL NASA has completed the investigation into the damage sustained last year at its 70-meter radio-frequency antenna, known as the Deep Space Station 14 (DSS-14), at the Goldstone Deep Space Communications Complex near Barstow, California. The agency has classified the event as a Type A mishap based on the total cost of damages. The antenna will remain offline to complete repairs and previously scheduled upgrades. “NASA takes safety and any departure from established procedures seriously, and the investigation at Goldstone made clear that we must strengthen our processes. We are acting on the investigation’s findings,” said Joel Montalbano, acting associate administrator for NASA’s Space Operations Mission Directorate at the agency’s headquarters in Washington. “We will update and improve procedures, rebuild core in-house capabilities, and reinforce operational discipline across the Deep Space Network. NASA remains focused on learning from this and modernizing systems, so DSS-14 and the broader network are ready to support our ambitious future missions.” On Sept. 16, 2025, the DSS‑14 antenna over‑rotated while actively tracking the Juno mission, placing excessive stress on cabling and associated structural supports. Water lines tied to the antenna’s fire‑suppression system also were damaged, causing significant flooding in the facility. There were no injuries. NASA convened a Mishap Investigation Board, bringing together experts from across the agency to examine the technical, organizational, and cultural factors behind the incident. The board conducted on‑site inspections, interviews, and detailed reviews of technical documentation and operational logs from all three Deep Space Network sites. The board completed its final report in April and submitted it for agency concurrence. The investigation issued findings and recommendations that emphasize training, technical rigor, operational procedures, system design, clear roles and responsibilities, and safety assurance. At the same time, teams already are applying lessons learned across all network sites to improve operational consistency. These steps will help bolster the network and reduce the risk of future mishaps. In its final report, the board found the mishap primarily stemmed from software weaknesses, human error, and an undetected failure in the antenna’s hydraulic limit system. Investigators determined an electrical issue at the antenna the previous day caused the control system to misreport the antenna’s rotation state, an issue that went unnoticed and triggered multiple limit-stops during the Juno track on Sept. 16. While working to identify the limit-stop problem, operators performed several troubleshooting steps that inadvertently bypassed software and hardware safeguards, which ultimately led to the over-rotation incident. After flooding in the antenna base was observed, operators attempted to stow the antenna as a safety precaution, however, because the system had already passed the rotation limits, this action drove the antenna further into over‑rotation, causing additional damage. Additionally, the investigation found the antenna’s hydraulic limit system, its final mechanical safeguard, was inoperable on Sept. 16 after being damaged in an undocumented prior incident. The system also had not been adequately tested for an undetermined period of time. Investigators also concluded workplace culture pressured operators to work as expeditiously as possible, often stretching beyond their usual roles, expertise, and training, to keep the antenna operating. The board states the cultural conditions observed at Goldstone were not present at the network’s other sites, where roles and responsibilities are followed more consistently. Other contributing factors outlined in the report include inadequate procedures, reliance on undocumented practices and tacit knowledge, and gaps in the antenna’s control logic. NASA will accept this as the final report. The agency estimates repairs will cost between $4.1 and $4.6 million, with a final figure to be determined after the antenna’s systems are fully assessed. The antenna will remain offline as it enters its previously scheduled extended maintenance and upgrade period, originally set to begin in August and expected to be completed by October 2028. These upgrades are part of broader network improvements essential to supporting future exploration and science missions, as well as enhancing the nation’s planetary defense capabilities. “We are committed to learning everything we can from this incident, and we’ve already begun putting those lessons into practice,” said Kevin Coggins, deputy associate administrator for NASA’s SCaN (Space Communications and Navigation) Program at the agency’s headquarters. “Our teams are working to strengthen and standardize processes and training across all three network sites to ensure it remains resilient, consistent, and ready to support the next generation of missions. Every challenge is an opportunity to improve, and this is no exception.” The Deep Space Network continues to provide full coverage for more than 40 missions despite the DSS‑14 incident. The network’s 13 other antennas, located at complexes in California, Australia, and Spain, are supporting all tracking needs without interruption. A dedicated scheduling team allocates antenna time across the network to meet each mission’s science and data‑return objectives. The team also maintains continuous coverage when an antenna goes offline for maintenance or an unexpected outage. To view the report, which includes redactions to protect proprietary and privacy-sensitive material, visit: https://www.nasa.gov/wp-content/uploads/2026/06/dss14-mishap-investigation-board-report-signed-final-redacted-hm-tagged-508.pdf?emrc=74c749 Share Details Last Updated Jun 05, 2026 Related Terms Space Communications & Navigation Program Communicating and Navigating with Missions Deep Space Network Explore More 2 min read NASA Draws on Industry for Mars Telecommunications Network Article 4 weeks ago 4 min read 20 Years of Space Communications and Navigation Article 4 weeks ago 3 min read I Am Artemis: Kathleen Harmon Article 4 weeks ago Keep Exploring Discover Related Topics Missions Humans in Space Climate Change Solar System
Без рейтингу0 коментарів6 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
6 хв читання
NASA Satellites Help Map Ocean Nutrient Stress
Warming waters decrease upwelling and lead to stress on marine microorganisms due to limited availability of vital nutrients. Red indicates the regions of highest nutrient-related stress. Kel Elkins/NASA’s Scientific Visualization Studio Editor’s note: This article was updated on June 5. A new study combining NASA satellite observations, ocean surveys, and genetic testing on marine microorganisms found evidence that warming ocean waters may be limiting nutrient availability across much of the global ocean. The researchers report that this nutrient stress affects microscopic marine organisms and could influence marine ecosystems over time. The research, published June 5 in Science Advances, tracked the condition of phytoplankton , which form the base of ocean food webs. Rather than measuring nutrients like nitrogen, iron, and phosphorus directly, the researchers inferred stress by tracking subtle shifts in the ratio of carbon to chlorophyll in phytoplankton observed from space. When the amount of chlorophyll decreases relative to carbon as seen in satellite data, it’s an indication that the plankton are stressed. “As our ocean continues to change, the ability to observe and track ocean conditions through sustained, high quality remote sensing observations has never been more important,” said Laura Lorenzoni, Program Scientist for NASA’s Ocean Biology and Biogeochemistry Program at NASA Headquarters in Washington. “This is fundamental, as plankton communities are the base of the marine food web on which important economic activities rely.” The research team combined two decades of data from NASA’s Aqua satellite’s Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) sensor with plankton samples collected on research cruises around the world. The approach linked large-scale satellite observations with genetic markers in Prochlorococcus, a tiny but abundant marine microbe that shows signs of nutrient stress in its DNA. The result is a global map revealing where phytoplankton are thriving and where they’re struggling. To view this video please enable JavaScript, and consider upgrading to a web browser that supports HTML5 video Ocean chlorophyll, as observed with NASA’s Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) instrument between January 2010 through May 2016. Marit Jentoft-Nilsen/NASA’s Goddard Space Flight Center The strongest indications of nutrient stress on plankton appeared in the subtropical gyres, which are vast, relatively calm regions of the Atlantic, Pacific, and Indian oceans. In these areas, a layer of warm surface water stifles the flow of colder water from deeper in the ocean. “When the surface of the ocean warms, it generates this very stable situation where a layer of low-density water sits on top of higher-density cold water,” said study coauthor Adam Martiny, an oceanographer at the University of California, Irvine. “You’ve probably experienced that if you’ve ever been to a lake in the summertime—it’s super warm right on the surface, and very cold deeper down when you stick your legs in.” This layering blocks the upward flow of nutrient-rich water, limiting the availability of ocean surface nutrients that are crucial for plankton. In the South Pacific, one of the most nutrient-poor regions, a layer of warm surface water contributed to nitrogen and iron shortages, producing the most severe nutrient-related stress that the team discovered. But the researchers were surprised to find that parts of the North Atlantic experience less nutrient stress than expected. Although there was evidence of a lack of phosphorus, the impact on microorganisms was comparatively mild. That difference may reflect the biology of the organisms themselves. Phytoplankton can partially compensate for phosphorus shortages by recycling phosphorus more efficiently or replacing phosphorus-rich molecules inside their cells. Nitrogen shortages are harder to overcome because nitrogen is crucial for the proteins and cellular machinery required for photosynthesis and nutrient uptake. The study revealed that nutrient stress is strongly correlated with seasons and major weather cycles such as El Niño and the Pacific Decadal Oscillation, which lead to warming waters in the Pacific Ocean. During La Niña events, which cool water over a large part of the Pacific, stronger upwelling brought more nutrients to surface waters and reduced stress in some regions. Superimposed on those multi-year cycles, however, was a longer-term trend. From 2002 through 2021, average sea-surface temperatures increased across nearly 90% of the ocean area examined in the study. Over the same period, nutrient stress generally intensified, consistent with previous hypothesis that warming oceans may become increasingly stratified and less able to replenish surface nutrients. In many nutrient-poor regions of the Southern Hemisphere, however, the researchers found evidence that nutrient stress had not increased as much as expected despite significant warming. They suspect that microbes capable of capturing nitrogen from the air may partially offset the effects of reduced nutrient mixing. That finding hints that marine ecosystems may possess more resilience to warming climates than some models predict. It also underscores the complexity of forecasting how ocean biology will respond to continued warming. “We have two really powerful tools,” said study coauthor Michael Behrenfeld, a biochemist with Oregon State University in Corvallis, Oregon. The tools include satellite observations and cellular studies. “Both produce big data sets, but they are kind of opposites. We have very detailed data about microscopic phytoplankton … and then we have global coverage with satellites.” By combining satellites that monitor the entire ocean with genetic clues carried inside microscopic plankton, the researchers say they are gaining a new way to track biological responses to changing environmental conditions near real time. By James Riordon NASA’s Earth Science News Team Media contact: Elizabeth Vlock NASA Headquarters About the Author James Riordon Senior Science Writer Explore More 5 min read Digging Back in Time in the UAE Once below a shallow sea, Jabal al Fāyah now stands above the desert in the… Article 10 hours ago 3 min read Fighting Fire With Fire In fire-prone ecosystems in Australia’s Northern Territory, prescribed burns are lit to minimize the severity… Article 3 days ago 5 min read NASA-Funded Study Shows Wildfire Smoke’s Hidden Ozone Toll Over the last decade, wildfires have worsened ground-level ozone pollution across much of the contiguous… Article 4 days ago
Без рейтингу0 коментарів6 хв
Читати статтю→
Пауза на квіз
Втомились читати? Пройдіть тест дня
Nauka i kosmos
2 хв читання
First Steps: America’s Grueling Second Spacewalk
A year after America’s first spacewalk, Gemini IX-A Eugene Cernan stepped outside his spacecraft for an ambitious extravehicular activity scheduled for 167 minutes. The challenges he faced led NASA to reevaluate plans, equipment, and training for future spacewalks. NASA One year after Gemini IV astronaut Edward H. White completed NASA’s first spacewalk the agency prepared for a demanding second excursion. Originally scheduled for Gemini VIII, the extravehicular activity (EVA) was reassigned to Gemini IX-A after that mission ended early, with Gene Cernan taking on the task. On June 5, 1966—the mission’s third day—Cernan exited the spacecraft and quickly found himself fighting his own equipment. His spacesuit was so rigid that even simple movements required intense effort. He struggled to complete the simplest maneuvers. Within minutes, Cernan was exhausted and sweating profusely. His spacesuit was cooled only through the circulation of oxygen and as he worked to complete the goals of the EVA, his helmet fogged over completely, obstructing his view and his heart rate rose to about 180 beats per minute. As concerns grew that he might lose consciousness, the EVA was called off and Cernan’s spacewalk ended after two hours and eight minutes. When Gemini IX-A returned to Earth, doctors found that Cernan had lost 13 pounds during the three-day mission, most of it water lost during his EVA. The challenges Cernan faced that day reshaped NASA’s approach to spacewalking. His experience directly influenced improved training methods, refined EVA procedures, and precipitated advances in spacesuit design—key steps in preparing astronauts for lunar surface missions just a few years later. Credit: NASA
Без рейтингу0 коментарів2 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
2 хв читання
Walka z ogniem ogniem
W maju i czerwcu każdego roku, satellity NASA zazwyczaj zaczynają wykrywać dużą liczbę pożarów w regionach Top End i Arnhem Land w Terytorium Północnym Australii. W niektóre dni, szczególnie po południu, pożary mogą przypominać znaczne pożary dzikie na obrazach satelitarnych, rozprzestrzeniając się szeroko i produkując rozległe smugi dymu. Tak było, gdy satelita Aqua NASA uchwycił ten obraz dymu i pożarów w popołudnie 28 maja 2026 . Często jednak pożary w tym obszarze wyglądają na mniejsze i mniej groźne. W porankach, zaledwie kilka dni wcześniej i później , na przykład, satelity NASA wykryły niewiele dymu, mimo że zaobserwowały wiele anomalii termicznych , czyli hotspotów, które wskazywały na aktywność pożarową. Wzór wypalania, lokalizacja i czas są zgodne z kontrolowanymi pożarami , które są celowo zapalane w celu zarządzania krajobrazem. Zarządcy gruntów zazwyczaj zapalają ognie rano, a dym narasta w ciągu dnia. Proces ten czasami tworzy znaczne smugi, gdy występują prądy wstępujące i umiarkowane wiatry, które przenoszą dym z pożarów, jak miało to miejsce 28 maja i ponownie 2 czerwca . Pożary zazwyczaj spalają trawy przystosowane do ognia, podszyt i rozproszone drzewa w regionach ekosystemów sawann tropikalnych . W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci zarządcy gruntów w regionie połączyli głęboko zakorzenione praktyki zarządzania gruntami rdzennych mieszkańców z nowoczesnymi technologiami, aby ustanowić programy zarządzania krajobrazem na dużą skalę, takie jak projekt West Arnhem Land Fire Abatement oraz Arnhem Land Fire Abatement . Celem tych działań jest celowe wypalanie części podszytu sawanny, aby stworzyć strefy pożarowe i zmniejszyć ładunki paliwowe na początku sezonu suchego, co pozwala na ograniczenie bardziej destrukcyjnych i intensywnych w emisjach pożarów w późniejszym okresie. Sezon suchy zazwyczaj zaczyna się w maju i trwa do września, według Biura Meteorologicznego Australii . Choć badania są w toku, istnieją oznaki, że wysiłki związane z kontrolowanym wypalaniem przynoszą zamierzony efekt. Analiza obserwacji satelitarnych pożarów sugeruje, że działania te przesunęły aktywność pożarową z późnego na wczesny okres sezonu suchego, prowadząc do zmniejszenia pożarów o wysokiej intensywności i emisji. Obraz NASA Earth Observatory autorstwa Michali Garrison, wykorzystujący dane MODIS z NASA EOSDIS LANCE i GIBS/Worldview . Historia autorstwa Adama Voilanda.
Без рейтингу0 коментарів2 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
3 хв читання
NASA organizuje przegląd w 2026 roku dotyczący zaawansowanej produkcji kompozytów
2 min read Przygotowania do symulacji spacerów po Księżycu w toku (i pod wodą) Boeing montuje sekcję kadłuba kompozytowego w jednym ze swoich zakładów produkcyjnych. Materiały kompozytowe są wykorzystywane w głównych częściach nowoczesnych samolotów, w tym w sekcjach kadłuba i skrzydeł samolotów takich jak Boeing 787. Projekt HiCAM NASA ma na celu przyspieszenie procesów produkcyjnych dla przyszłych samolotów kompozytowych. Boeing Projekt Hi-Rate Composite Aircraft Manufacturing (HiCAM) NASA zorganizował przegląd wiosenny 2026 roku, który odbył się w Centrum Badawczym Langley w Hampton w Wirginii. Spotkanie miało miejsce w dniach 5-7 maja i zgromadziło około 150 osób z konsorcjum, które jest 22-osobowym partnerstwem publiczno-prywatnym. Podczas przeglądu NASA i partnerzy przemysłowi mieli okazję ocenić ostatnie postępy i zaplanować przyszłe działania. NASA ogłosiła niedawne decyzje dotyczące portfela, wybierając technologie, które mogą mieć największy wpływ na tempo produkcji w przyszłym programie samolotowym. W trakcie spotkania zespoły omówiły najnowsze wyniki z fazy rozwoju projektu oraz przedyskutowały wczesne postępy w ramach fazy 2, znanej jako faza demonstracyjna. Faza ta ma na celu zwiększenie skali kluczowych technologii produkcyjnych w nadchodzących latach. Istotną częścią wydarzenia były całodniowe warsztaty skoncentrowane na demonstracjach montażu dwóch dużych struktur samolotowych: skrzydła i kadłuba. Sesje te zgromadziły badaczy NASA, inżynierów przemysłowych oraz partnerów, aby dzielić się aktualizacjami, wymieniać pomysły i omawiać długoterminowe plany. Wiele zespołów zauważyło silniejszą współpracę i koordynację w grupie w tym roku. Ta współpraca wspiera cel HiCAM, jakim jest przeprowadzenie dużych demonstracji produkcyjnych kompozytowego kadłuba i skrzydła w latach 2028 i 2029. Te demonstracje będą stanowić istotne kamienie milowe projektu i pomogą pokazać, jak zaawansowane materiały kompozytowe i procesy mogą wspierać szybszą i tańszą produkcję samolotów. NASA i jej partnerzy kontynuują stały postęp w kierunku celów projektu. Prace nad projektem mogą pomóc w wytyczeniu drogi do nowych metod produkcji lekkich struktur kompozytowych, co ułatwi budowę i zwiększy efektywność przyszłych samolotów. Kimiko Booker NASA Langley Research Center Udostępnij Szczegóły Ostatnia aktualizacja 04 czerwca 2026 Powiązane terminy Hi-Rate Composite Aircraft Manufacturing Langley Research Center Zobacz więcej 6 min read NASA X-59 przygotowuje się do pierwszego lotu naddźwiękowego Artykuł 1 tydzień temu 5 min read NASA opracowuje czujnik, aby poprawić bezpieczeństwo strażaków Artykuł 1 tydzień temu 4 min read NASA ogłasza zwycięzców w uniwersyteckim konkursie aeronautycznym Artykuł 2 tygodnie temu
Без рейтингу0 коментарів3 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
5 хв читання
Badania finansowane przez NASA ujawniają ukryty wpływ dymu z pożarów na ozon
Dym z pożarów staje się nowym wyzwaniem dla czystszego powietrza. Badanie wspierane przez NASA, opublikowane w czwartek, wykazało, że w ciągu ostatniej dekady pożary pogorszyły zanieczyszczenie ozonem przyziemnym w dużej części Stanów Zjednoczonych, tworząc niezdrowe powietrze daleko od aktywnych płomieni. Pożary stały się coraz ważniejszym czynnikiem wpływającym na ozon przyziemny, czyli smog, w wielu miejscach w Stanach Zjednoczonych, jak informują badacze w artykule opublikowanym 4 czerwca w czasopiśmie Science . Na poziomie krajowym pożary zniwelowały prawie czteroletnie zyski w zakresie kontroli ozonu, z większymi stratami na Zachodzie i w Środkowym Zachodzie. Dym często kojarzy się z sadzą, popiołem i innymi drobnymi cząstkami, które sprawiają, że powietrze wygląda na mgliste. Jednak pożary emitują również gazy, takie jak tlenek węgla, które mogą przyczyniać się do tworzenia ozonu przy powierzchni w świetle słonecznym, gdy obecne są inne zanieczyszczenia. Ozon przyziemny jest niewidocznym zanieczyszczeniem szkodliwym dla zdrowia ludzi, roślin i upraw. Gdy smog przemieszcza się i miesza z innymi zanieczyszczeniami, te reakcje mogą prowadzić do wzrostu ozonu setki, a nawet tysiące mil od aktywnych pożarów. „Obserwacje Ziemi NASA, wraz z sieciami monitorowania na ziemi, pomagają ujawniać ryzyko związane z jakością powietrza z pożarów, które mogą przekraczać granice stanowe, dając menedżerom jakości powietrza lepsze informacje do podejmowania decyzji, gdy dym z pożarów wpływa na coraz więcej społeczności” – powiedział John Haynes, menedżer programu Zdrowie i Jakość Powietrza w NASA Earth Action w siedzibie agencji w Waszyngtonie. „To silny przykład nauki NASA służącej społecznościom tutaj w USA.” Budowanie jaśniejszego obrazu ozonu Wysoko w atmosferze ozon chroni Ziemię przed szkodliwym promieniowaniem ultrafioletowym . Jednak blisko ziemi ozon może podrażniać płuca, pogarszać astmę i inne choroby układu oddechowego oraz zwiększać ryzyko zdrowotne dla dzieci, osób starszych, pracowników na świeżym powietrzu i osób z istniejącymi schorzeniami zdrowotnymi. Aby śledzić zmiany ozonu przyziemnego, badacze zwrócili się do głębokiego uczenia, formy sztucznej inteligencji, która znajduje wzorce w dużych zbiorach danych. Użyli go do stworzenia unikalnego zbioru danych szacującego codzienny poziom ozonu przyziemnego od 2003 do 2024 roku na siatce o wymiarach jednego kilometra na kilometr – około 0,6 mili na każdą stronę – w całych Stanach Zjednoczonych. Prace te otrzymały wsparcie z programu Zdrowie i Jakość Powietrza NASA oraz innych grantów NASA. Naukowcy połączyli dane z około 1000 stacji monitorowania jakości powietrza z danymi modeli atmosferycznych, informacjami meteorologicznymi, danymi o zanieczyszczeniu z pożarów oraz informacjami pochodzącymi z satelitów, w tym produktami z Visible Infrared Imaging Radiometer Suite ( VIIRS ) i Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer ( MODIS ). Ich analiza ujawniła dwa wyraźne okresy. Od 2003 do 2015 roku ogólny poziom ozonu przyziemnego w USA zazwyczaj malał, gdyż emisje zanieczyszczeń tworzących ozon zmniejszały się. Po 2015 roku jednak te zyski spowolniły lub odwróciły się w wielu miejscach. Porównując szacowane poziomy ozonu z scenariuszami, które wykluczały wpływ pożarów, badacze stwierdzili, że zanieczyszczenie z pożarów było głównym czynnikiem tej zmiany. Bez wkładu pożarów, poziom ozonu przyziemnego w Środkowym Zachodzie prawdopodobnie nadal by malał. Zamiast tego pożary zniwelowały około 5,3 roku postępu w zakresie kontroli ozonu od 2015 roku. „Ludzie w Środkowym Zachodzie mogą myśleć, że pożary palące się daleko nie będą ich dotyczyć” – powiedział Jun Wang, główny autor badania i naukowiec atmosferyczny na Uniwersytecie Iowa w Iowa City. „Ale gdy zanieczyszczenie z pożarów dostaje się do powietrza, może przemieszczać się między regionami. Zanieczyszczenie z jednego miejsca może wpływać na jakość powietrza w innym.” Mierzenie wpływu na zdrowie Badanie wykazało również, że ozon wywołany pożarami zwiększył narażenie na niezdrowe powietrze i prawdopodobnie przyczynił się do przedwczesnych zgonów. Szacuje się, że przedwczesne zgony związane z długoterminowym narażeniem na ozon związany z pożarami w USA wzrosły o około 318 zgonów rocznie po 2013 roku, a średnia po 2013 roku była o 46% wyższa niż w poprzedniej dekadzie. Badacze obliczyli przedwczesne zgony, korzystając z średniej długości życia, szacunków narażenia na ozon i gęstości zaludnienia. Pożary w Kanadzie w 2023 roku pokazały, jak szeroko te ryzyka mogą się rozprzestrzeniać, z wzrostem ozonu wywołanym dymem rozciągającym się przez Środkowy Zachód i w niektóre części Północnego Wschodu i Południa. Ogólnie, od 2022 do 2024 roku pożary narażały dodatkowe 43 miliony ludzi w USA na warunki, które nie spełniały obecnych federalnych standardów jakości powietrza dla ozonu, oszacowali badacze. Ujęcie tego ogólnokrajowego obrazu jest trudne tylko na podstawie monitorów na ziemi. Monitory na ziemi pozostają podstawą monitorowania jakości powietrza w USA, ale nie obejmują każdej społeczności. Naukowe obserwacje satelitarne NASA i modele pomagają badaczom i agencjom dostrzegać wzorce jakości powietrza w różnych stanach, regionach i sezonach pożarowych. Ta szersza praca dotycząca jakości powietrza obejmuje nowe misje, takie jak TEMPO (Monitoring Emisji Troposferycznych: Monitoring Zanieczyszczeń). Uruchomiona w 2023 roku, TEMPO jest pierwszą misją NASA, która wykorzystuje spektrometr umieszczony w przestrzeni do dostarczania godzinnych pomiarów jakości powietrza w Ameryce Północnej w ciągu dnia. Jej widok jest na tyle wyraźny, że pozwala odróżnić wzorce zanieczyszczeń, w tym ozon przyziemny, w obszarach o powierzchni zaledwie kilku mil kwadratowych, co stanowi znaczną poprawę w porównaniu do wcześniejszych satelitów. Razem te możliwości pomagają badaczom i agencjom dostrzegać wzorce ozonu związane z dymem, które w innym przypadku mogłyby być trudniejsze do wykrycia, zwłaszcza w obszarach wiejskich i odległych. Prace te wskazują również na praktyczne zastosowanie nauki NASA w czasie sezonu pożarowego. Zespół Wanga wykorzystał wsparcie NASA do opracowania FireAQ, systemu wsparcia decyzji, który łączy obserwacje satelitarne, prognozy modeli oraz produkty dotyczące pożarów i aerozoli w cotygodniowych briefingach z lokalnymi i stanowymi urzędnikami ds. jakości powietrza . Celem jest pomoc urzędnikom w dostrzeganiu, gdzie może przemieszczać się zanieczyszczenie związane z dymem i dostarczenie społecznościom lepszych informacji.
Без рейтингу0 коментарів5 хв
Читати статтю→
Перевір себе
Думаєте, що знаєте відповідь? Пройдіть швидкий тест
Nauka i kosmos
1 хв читання
Kolorowy, chaotyczny Jowisz
NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS; Przetwarzanie obrazu przez Gary'ego Easona © CC BY Statek kosmiczny Juno NASA uchwycił ten kolorowy widok północnej półkuli Jowisza podczas swojego 61. bliskiego przelotu nad gigantyczną planetą 12 maja 2024 roku. Obywatelski naukowiec Gary Eason stworzył ten obraz, wykorzystując surowe dane z instrumentu JunoCam, stosując techniki cyfrowego przetwarzania w celu poprawy kolorów i ostrości. Obraz ten przedstawia szczegółowy widok chaotycznych chmur i cyklonowych burz w obszarze znanym naukowcom jako region fałdowanych włókien. W tych regionach strefowe prądy, które tworzą znane pasmowe wzory w chmurach Jowisza, ulegają rozkładowi, prowadząc do turbulentnych wzorów i struktur chmur, które szybko ewoluują w ciągu zaledwie kilku dni. Dowiedz się więcej o możliwościach uczestniczenia w projektach naukowych NASA jako obywatelski naukowiec. Źródło obrazu: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS; Przetwarzanie obrazu przez Gary'ego Easona © CC BY
Без рейтингу0 коментарів1 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
4 хв читання
Ziemia oświetlona Księżycem widziana z Artemis II
Jednym z pierwszych obrazów przesłanych na Ziemię z misji Artemis II był zachwycający widok. Na jednym zdjęciu pełna tarcza Ziemi pojawia się wśród zjawisk niebieskich, które ilustrują jej miejsce w Układzie Słonecznym. Choć widoczna półkula wydaje się zalana światłem słonecznym, w rzeczywistości jest oświetlona światłem Księżyca. Punkt widzenia astronautów zapewnił rzadką okazję do uchwycenia cech nocnych – w szczególności świateł z ludzkich osiedli – z nowej perspektywy. Członek załogi Artemis uchwycił to zdjęcie z statku Orion po zakończeniu manewru wstrzyknięcia translunarnego , który wysłał statek poza orbitę Ziemi w kierunku Księżyca. Na zdjęciu Ziemia zasłania Słońce z perspektywy Oriona, pozostawiając jedynie mały skrawek jego jasnego światła widoczny na dolnym prawym brzegu. Zielone zorze, spowodowane naładowanymi cząstkami z Słońca oddziałującymi z górną atmosferą Ziemi, świecą wokół biegunów północnego i południowego (dolny lewy i górny prawy, odpowiednio). Światło słoneczne tworzy również rozmyty blask, znany jako światło zodiakalne , które pojawia się w dolnym prawym rogu Ziemi. To zjawisko pochodzi z odbicia światła słonecznego od pyłu międzyplanetarnego. Obserwatorzy na Ziemi mogą je zobaczyć w określonych porach roku o świcie lub zmierzchu jako słabą kolumnę światła sięgającą w górę z horyzontu. Dane zebrane przez statek kosmiczny Juno podczas swojej podróży do Jowisza sugerują, że Mars może być znaczącym źródłem cząstek pyłu, które produkują światło zodiakalne. Inny sąsiad Ziemi, Wenus, pojawia się jako jasny obiekt w dolnym prawym rogu obrazu. Na samej Ziemi światła miast są dowodem działalności ludzkiej. Jasne obszary pojawiają się w Hiszpanii, Portugalii i północnej Afryce (dolny lewy), Afryce subsaharyjskiej (środek lewy) oraz Brazylii (środek prawy). Technologia cyfrowych aparatów fotograficznych – z pomocą oświetlenia pełni Księżyca – umożliwiła dostrzeganie tych i innych szczegółów powierzchni i atmosfery Ziemi w słabym świetle. Załoga ustawiła ISO aparatu na 51 200, aby uczynić go bardzo wrażliwym na światło. Dla porównania, ustawienie ISO 100 lub 200 jest powszechne w fotografii dziennej. Poprzednie nocne widoki Ziemi wykonane z statków kosmicznych mogą wyglądać bardzo różnie od tego zdjęcia, ale również inspirowały i oświecały. Na przykład załoga Apollo 12 sfotografowała Ziemię zasłaniającą Słońce w 1969 roku; astronauta Alan Bean później przedstawił swoje wrażenia z tego wydarzenia w malarstwie . Ostatnio astronauci na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej fotografowali planetę w nocy z niskiej orbity Ziemi, podczas gdy produkt nocnych świateł NASA Black Marble wykorzystuje obserwacje satelitarne do tworzenia naukowych zapisów jakości nocnych świateł w skali dziennej, miesięcznej i rocznej. Te programy dostarczają trwałych danych, podczas gdy zdjęcie Artemis II jest wyjątkowe jako pojedynczy widok pełnej tarczy Ziemi, pokazujący wiele cech w słabym świetle jednocześnie. Cindy Evans , starszy naukowiec ds. eksploracji w Dziale Badań Astromateriałów i Nauk Eksploracyjnych w Centrum Lotów Kosmicznych NASA Johnson, pracowała w Pokoju Oceny Naukowej podczas misji Artemis II i była jedną z pierwszych osób na Ziemi, które zobaczyły to zdjęcie. Evans była zachwycona zarówno jego pięknem, jak i perspektywą ujawnioną przez wszystkie widoczne cechy Układu Słonecznego. „Bardzo podoba mi się to zdjęcie, ponieważ zostało zrobione przy świetle Księżyca i pokazuje Ziemię jako ciało Układu Słonecznego, dynamiczną planetę w interakcji z wiatrem słonecznym i miejsce, które gości życie,” powiedziała. Obraz ma również wartość naukową, powiedział Miguel Román , zastępca dyrektora ds. atmosfer i systemów danych w Centrum Lotów Kosmicznych NASA Goddard. „Mocno mówi o szerokim zakresie działań NASA w dziedzinie nauki i eksploracji ludzkiej,” powiedział. Román bada sztuczne światło w nocy, widziane z kosmosu, jako mierzalny sygnał działalności ludzkiej. „[To zdjęcie] przypomina nam, że Ziemia w nocy jest wizualnie fascynująca, fizycznie złożona i naukowo niedostatecznie zbadana,” powiedział Román. „Widzę to zdjęcie jako wgląd w to, czym może stać się nauka o Ziemi w przyszłości.” Obrazy NASA przygotowane dla Earth Observatory przez Lauren Dauphin. Historia autorstwa Lindsey Doermann. Źródła i zasoby NASA (2026, 22 kwietnia) Postęp w obserwacji Ziemi w NASA od wydania zdjęcia Earthrise . Dostęp 2 czerwca 2026. NASA (2026, 3 kwietnia) Witaj, świecie . Dostęp 2 czerwca 2026. NASA (2006, 9 października) Fotografia statyczna astronautów podczas Apollo . Dostęp 2 czerwca 2026. NASA Earth Observatory (2026, 15 maja) Obraz Ziemi w nowym świetle . Dostęp 2 czerwca 2026. Biblioteka obrazów i wideo NASA (2026, 3 kwietnia) Ziemia z perspektywy Artemis II . Dostęp 2 czerwca 2026.
Без рейтингу0 коментарів4 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
4 хв читання
Blog Curiosity, Sols 4908-4912: Pożegnanie z Campo Marte, było fajnie!
Autor: Susanne P. Schwenzer, profesor mineralogii planetarnej na Open University, Wielka Brytania Data planowania na Ziemi: piątek, 29 maja 2026 Wiercenie zawsze zatrzymuje łazik na chwilę, a nasze 47. udane wiercenie, "Campo Marte", nie było wyjątkiem. Zespół wykorzystał ten czas mądrze, a oprócz wiercenia przeprowadziliśmy wiele obserwacji. Myślenie o miejscu pracy przez dłuższy czas zawsze sprawia, że przywiązuję się do obszaru — niektóre bardziej niż inne; podczas krótszych postojów, zwłaszcza — kiedy jestem na zmianie kilka razy w tym czasie. Byłem przewodniczącym grupy roboczej ds. operacji naukowych trzy razy, gdy byliśmy tutaj, więc dzisiaj to prawdziwe "pożegnanie" dla mnie, gdy ruszamy dalej, aby dotrzeć do następnego obszaru na wzgórzu Mount Sharp. Wiercenie Campo Marte zakończyło się sukcesem, jak relacjonowała moja koleżanka Abigail Fraeman w zeszłym tygodniu . Ten tydzień spędziliśmy na badaniu skutków wiercenia, co oznaczało uruchomienie instrumentu CheMin w celu uzyskania danych mineralogicznych oraz instrumentu SAM do badania uwolnień lotnych. ChemCam, APXS, MAHLI i Mastcam również były zajęte dokumentowaniem otworu wiertniczego i drobnych cząstek wiertniczych, a także tego, ile próbki było dostępne ogólnie. Oczywiście, Curiosity również dokładnie przyjrzał się innym interesującym celom w okolicy! Oprócz całej pracy nad otworem wiertniczym, ChemCam przeprowadził ćwiczenie celowania, ustawiając dwa cele, aby wymierzyć w dwie różne warstwy w sąsiednich miejscach na delikatnie laminowanych osadach. To polega na celowaniu w cele o wielkości milimetra, nazwane "Corcovado" i "Junakas", odpowiednio, oddalone o około 3 metry (około 10 stóp)! Jesteśmy ciekawi, czy warstwy są chemicznie różne, co mogłoby powiedzieć nam o różnych warunkach formowania, czy też są podobne, a warunki, w których te warstwy powstały, były bardziej zbliżone. ChemCam również bada cel "Palcaya", aby uzyskać więcej danych na temat chemii warstwowego podłoża, a także zbada cel "Alcamachi", który jest ciemnym kamieniem, który wygląda intrygująco. Może to sugerować, że ma inną chemię? Dowiemy się, gdy otrzymamy dane! Oprócz pomiarów chemicznych, ChemCam przeprowadzi również badanie spektralne na celu "Magallanas", który był trochę za daleko, aby również wymierzyć laserem, ale jest intrygująco ciemny. W zeszłym tygodniu ChemCam zaplanował również trzy długodystansowe RMIs, aby udokumentować struktury osadowe — młodsze i starsze — w otaczającej okolicy. Jedno z nich wzbudziło podejrzenie, że może pobić rekord: może to być najdłuższy pas obrazów RMI, jaki kiedykolwiek zrobiliśmy w jednym mozaiku! Jury wciąż obraduje, to 24 klatki i w ten sposób łączy się z wcześniejszym, krótszym zestawem obrazów. Powód, dla którego mozaik jest tak długi, to fakt, że obrazuje mały grzbiet z teksturami osadowymi, które mogą powiedzieć nam o warunkach osadowych, gdy warstwy skalne powstały. Ale jak fajnie jest to — po 13+ latach wciąż pobijać własne rekordy? Od naszego przybycia, Mastcam była bardzo zajęta robieniem zdjęć całego regionu wokół nas. Dodatkowo wykonano kilka mozaik o wyższej rozdzielczości, w szczególności jedną z lokalizacji, gdzie pozostała próbka została upuszczona, a następnie z miejsca pracy, aby ponownie zobaczyć, ile próbki mogło — lub nie mogło — pozostać w rdzeniu wiertniczym i wylecieć, gdy Curiosity wykonał ruchy zaprojektowane, aby wytrząsnąć wszelkie pozostałe próbki z wiertła, aby przygotować je na następny raz. Innym zadaniem obrazowania, ale dla MAHLI, jest zawsze obrazowanie wlotów próbek, aby zobaczyć, czy są czyste i przygotowane na następną próbkę. Dołączyłem obraz MAHLI wlotu CheMin — nie martwcie się o mały kamień, jest z nami przez jakiś czas, a zespół CheMin nazywa go teraz "naszym kamieniem domowym". APXS dołączył do badań otworu wiertniczego i skoncentrował się na nim nawet bardziej niż zwykle. Zespół zdecydował, że to bardzo dobra okazja, aby zwiększyć statystyki liczenia ponad zwykłe i dobrze przetestowane poziomy, znacznie zwiększając czas pomiaru. Aby to osiągnąć, zmierzył drobne cząstki wiertnicze Campo Marte we wszystkich planach tego tygodnia. A w ostatnią noc tego, MAHLI wyciąga swoje światła LED, aby zakończyć eksperyment z błyszczącym nocnym eksperymentem MAHLI, aby wszystko udokumentować. Nasz zespół środowiskowy trzymał łazik zajęty, badając przezroczystość atmosferyczną, aktywność pyłową, aktywność pyłowych diabłów i, oczywiście, monitorując środowisko w ogóle. Po zakończeniu tego wszystkiego, łazik będzie kontynuował swoją drogę w górę wzgórza do następnego interesującego obszaru. Słyszałem coś w rodzaju "cross-bedding" podczas dyskusji, ale jako mineralogista po prostu zauważam, że decyzja ta została podjęta przez ludzi, którzy wiedzą więcej o osadach niż ja, podczas gdy ja nie mogę się doczekać wyników mineralogicznych CheMin! Chcesz przeczytać więcej postów od zespołu Curiosity? Odwiedź aktualizacje misji Chcesz dowiedzieć się więcej o instrumentach naukowych Curiosity? Odwiedź stronę instrumentów naukowych
Без рейтингу0 коментарів4 хв
Читати статтю→
Nauka i kosmos
6 хв читання
NASA Finds New Way Earth May Have Received Elements Needed for Life
4 Min Read NASA Finds New Way Earth May Have Received Elements Needed for Life This is an artist’s impression of a young star surrounded by a protoplanetary disk. Darker rings in the disk are where objects like planetesimals are forming, clearing a path through the debris. Credits: Illustration: ESO NASA-supported scientists have provided new information about how the early Earth may have acquired some elements necessary for the planet to become habitable. They also suggest a new role for Jupiter in the distribution of these elements throughout the young solar system. The study, published today in Science Advances , examines this history by looking at the ratio of phosphorus to nitrogen in iron meteorites and in younger objects known as chondrites. The study suggests that Earth acquired its inventory of the life-essential elements phosphorous and nitrogen primarily from the inner solar system, without requiring a significant contribution from outer solar system chondrites Debjeet Pathak Rice University Planetary system formation Our solar system formed from gas and dust that swirled around the proto-Sun more than 4.5 billion years ago. This gas contained the raw materials needed to form planets, moons, and ultimately life as we know it. Two elements of particular importance for life are nitrogen and phosphorus. All life on Earth needs the same elements: carbon, hydrogen, nitrogen, oxygen, phosphorus, and sulfur (CHNOPS). These elements came from space, born inside stars and spread in clouds of gas and dust. Gravity then caused this material to gather together, forming new stars and smaller objects like planets. NASA In the earliest stages of the solar system, gas and dust coalesced into bodies known as planetesimals. As these objects orbited the young Sun in this chaotic environment, planetesimals collided, leaving shattered remnants throughout the system. Eventually, many of these pieces were incorporated into planets and moons. Other pieces survive today as asteroids, still orbiting the Sun, and – if they have impacted the Earth and been recovered – as meteorites. These meteorites provide a window into the early solar system at a time before the Earth existed. Chondrites and iron meteorites are two different classes of these meteorites. As their name suggests, iron meteorites are dense, metallic objects and are primarily made of iron-nickel alloy. Chondrites, on the other hand, are stony objects and they are responsible for most of the meteorites that have been found on Earth. Each type of meteorite originates from planetesimals that formed at different times in our system. The oldest generation of planetesimals are the source of iron meteorites. Chondrites came from a second generation of planetesimals that formed 2-3 million years later. Habitable planet building Understanding how the Earth was made and the timing of its formation is important for astrobiologists who study how and when our planet became habitable for life as we know it. The young Earth needed to have a supply of life’s ingredients, including nitrogen and phosphorus, for the first living cells to form. There is debate between scientists over where Earth’s stock of life-essential elements came from. Some evidence points to chondrites in the outer solar system traveling inward to arrive at Earth late in our planet’s formation process. However, the new study tells a different story. Using laboratory experiments and geochemical models, the team reconstructed a map of phosphorus-nitrogen (P/N) ratios across the early solar system and found differences between the first (iron meteorites) and second (chondrites) generations of planetesimals. An illustration of our solar system. The asteroid belt is located between Mars and Jupiter, separating our system into what we refer to as the inner and outer regions. NASA/JPL-Caltech The experiments and subsequent geochemical modeling showed that the first generation had a higher ratio of P/N in the outer solar system, with that ratio decreasing toward the inner solar system. This trend was reversed in the second generation of planetesimals, with higher P/N ratios in the inner solar system. The thought is that during the formation of the first generation of planetesimals, there was an outward flow of material that raised the P/N ratio in the outer solar system. Then came Jupiter. For our own solar system, Jupiter’s presence and growth history, indeed, seem to have played a critical role in determining the distribution of the basic chemical ingredients necessary for habitable worlds. Rajdeep Dasgupta Rice University As Jupiter formed and grew to a tremendous size (and gravitational influence), the planet restricted the movement of phosphorus and nitrogen from the inner to outer solar system. This meant that when the second generation of planetesimals appeared, those in the inner solar system were left with a higher P/N ratio than their cousins further out. “For our own solar system, Jupiter’s presence and growth history, indeed, seem to have played a critical role in determining the distribution of the basic chemical ingredients necessary for habitable worlds,” said Rajdeep Dasgupta of Rice University in Houston and senior author on the study. “It remains an open question whether a life-essential element budget similar to Earth’s can be established without a Jupiter-like planet in the population.” Geochemical accretion modeling further shows that Earth’s present-day P/N signature is best reproduced by the inner solar system planetesimals, either those related to iron meteorites or those related to chondrites. “The study suggests that Earth acquired its inventory of the life-essential elements phosphorous and nitrogen primarily from the inner solar system, without requiring a significant contribution from outer solar system chondrites,” said study lead author Debjeet Pathak, graduate student at Rice University. For more information on astrobiology at NASA, visit: https://science.nasa.gov/astrobiology Karen Fox / Molly Wasser Headquarters, Washington 202-358-1600 [email protected] / [email protected] About the Author Aaron Gronstal Share Details Last Updated Jun 03, 2026 Related Terms Astrobiology Explore More 5 min read NASA Uses Mineralogical Marker to Understand Ancient Martian Climate Scientists analyzed 20 Martian samples collected by NASA’s Curiosity Rover and found that differences in… Article 6 days ago 5 min read NASA Research Shows Early Life Relied on Rare Metal Article 4 weeks ago 8 min read Optical Vortex Phase Masks for the Detection of Habitable Worlds A team of NASA researchers is developing new types of optical masks that could help… Article 2 months ago Keep Exploring Discover More Astrobiology Topics From NASA Astrobiology Program Overview Astrobiology Multimedia Astrobiology Publications Funded Astrobiology Research at NASA
Без рейтингу0 коментарів6 хв
Читати статтю→