Nauka i kosmos
Wiadomości o nauce, kosmosie, badaniach, misjach i odkryciach.
108 wiadomości w publicznym feedzie
12 wiadomości
Nauka i kosmos
6 min czytania
NASA testuje system oczyszczania ścieków dla przyszłej bazy na Księżycu
Technicy przygotowują Divergent Deployable Wastewater Treatment Facility, zaprojektowany do przekształcania ścieków załogi w użyteczne zasoby, do transportu w Centrum Kosmicznym NASA Kennedy na Florydzie we wtorek, 21 kwietnia 2026 roku. NASA/Kim Shiflett Mobilny system oczyszczania ścieków, zbudowany w Centrum Kosmicznym NASA Kennedy na Florydzie, który ma pomóc w przygotowaniach do długotrwałych misji na Księżycu i Marsie, opuścił kosmodrom i dotarł na Uniwersytet Północnej Dakoty w Grand Forks. Studenci magisterscy na uniwersytecie będą testować tę technologię w warunkach zaprojektowanych tak, aby jak najbliżej odwzorować wyzwania związane z działaniem na innej planecie. Divergent Deployable Wastewater Treatment Facility ma na celu przekształcanie ścieków załogi w użyteczne zasoby, które przyszli odkrywcy będą potrzebować na co dzień. Na Uniwersytecie Północnej Dakoty zespoły zintegrują ten nowy system oczyszczania ścieków z Zintegrowanym Analogowym Habitatem Księżycowym/Marsjańskim uniwersytetu. Operatorzy studenccy i badacze NASA będą badać, jak obiekt działa, gdy jest podłączony do środowiska przypominającego habitat i wystawiony na rodzaje ograniczeń operacyjnych, z jakimi załogi mogą się spotkać na innej planecie. „Program Artemis NASA kładzie fundamenty pod trwałą obecność ludzi na Księżycu, gdzie habity będą musiały działać daleko od stabilnego łańcucha dostaw, który wspiera astronautów w częściowej grawitacji” – powiedział Luke Roberson, lider systemów wód powierzchniowych w Biurze Kampanii Marsjańskiej w NASA Kennedy. „Aby rozwiązać ten problem, rozwijamy przyszłość zrównoważonych systemów powierzchniowych Księżyca, które przetwarzają ścieki na składniki odżywcze dla roślin i bioprodukcji.” Jak działa system oczyszczania Umieszczony w przyczepie o wymiarach 8,5 na 24 stopy, obiekt łączy trzy systemy reaktorów biologicznych, pionowy ogród, sprzęt do polerowania wody, monitoring środowiskowy, oprogramowanie do autonomicznej kontroli oraz systemy bezpieczeństwa. Przyczepa została wyposażona w NASA Kennedy , aby działać jako laboratorium mobilne i podróżować między co najmniej dwoma miejscami testowymi symulacyjnymi w miarę rozwoju technologii. W przeciwieństwie do systemów oczyszczania ścieków na Ziemi, ten obiekt utrzymuje strumienie odpadów oddzielnie. To rozdzielenie jest ważne dla małych załóg, ponieważ ścieki od czterech do ośmiu osób mogą być bardzo skoncentrowane. Mocz, woda higieniczna, woda z prania, odpady fekalne i odpady żywnościowe zawierają różne poziomy soli, ciał stałych, węgla, azotu, fosforu i innych związków. Oddzielne ich przetwarzanie pozwala każdemu strumieniowi być przetwarzanym przez reaktor najlepiej dopasowany do danego zadania. Aby to osiągnąć, system wykorzystuje trzy różne bioreaktory do przetwarzania strumieni odpadów. Anaerobowy fototroficzny bioreaktor membranowy przetwarza odpady fekalne i żywnościowe, przekształcając je w bogate w składniki odżywcze ścieki, które mogą wspierać wzrost roślin. Zawieszony aerobowy bioreaktor membranowy przetwarza mocz i wodę spłukującą. Bioreaktor membranowy napowietrzany biologicznie przetwarza szare wody z działań higienicznych i prania. Łącznie bioreaktory przetwarzają składniki odżywcze, aby zasilać pionowy ogród obiektu i przygotować wodę do ponownego użycia. W tym ogrodzie rośliny będą rosły hydroponicznie, czyli bez użycia gleby, korzystając z roztworów odżywczych pochodzących z bioreaktorów. Badacze porównają wydajność upraw z roślinami hodowanymi przy użyciu standardowych składników odżywczych hydroponicznych. Dr Roberson z NASA demonstruje Divergent Wastewater Treatment Facility dla przewodniczącego UND, dr De Leona, oraz dr. Roberta Krausa, dziekana Szkoły Nauk Lotniczych UND. Uniwersytet Północnej Dakoty Na Północnej Dakocie, w ramach grantu NASA EPSCoR (Established Program to Stimulate Competitive Research), obiekt został połączony z Zintegrowanym Analogowym Habitatem Księżycowym/Marsjańskim poprzez interfejs łazienkowy, który obejmuje toaletę oddzielającą mocz. Umożliwi to oddzielanie różnych strumieni odpadów u źródła i przesyłanie ich do odpowiednich systemów oczyszczania. Równolegle zespół Ali Alshami rozwija nowatorskie technologie separacji oparte na membranach, które mają być przyszłościowo zintegrowane z obiektem oczyszczania ścieków, aby poprawić efektywność odzyskiwania wody, odrzucanie zanieczyszczeń oraz ogólną odporność systemu na długotrwałe misje zamieszkania. „Testy pomogą NASA ocenić rzeczywistą operacyjność, potrzeby szkoleniowe załogi, niezawodność systemu oraz jak symulanty ścieków porównują się z rzeczywistymi odpadami metabolicznymi ludzi w środowisku misji analogowej” – powiedział Alshami. Te wysiłki koncentrują się na rozwijaniu kompaktowych, energooszczędnych podejść do oczyszczania, zdolnych do radzenia sobie z złożonymi strumieniami ścieków generowanymi w zamkniętych, pozaziemskich środowiskach. „Kampania testowa na Uniwersytecie Północnej Dakoty wspiera dojrzewanie technologii obiektu od walidacji w skali laboratoryjnej do demonstracji w odpowiednim środowisku Inflatable Lunar/Martian Analog Habitat” – powiedział Pablo De Leon, profesor i przewodniczący Katedry Badań Kosmicznych na Uniwersytecie Północnej Dakoty. Wnioski wyciągnięte z tych testów mogą informować przyszłe testy o wyższej wierności, w tym potencjalną integrację z następną generacją rocznych symulowanych misji na Marsa poprzez analogi izolacyjne w Centrum Kosmicznym Johnsona NASA w Houston. Technologia dla zrównoważonej bazy na Księżycu Prace te są częścią szerszego wysiłku NASA w zakresie Bioregeneracyjnych Systemów Wsparcia Życia, które rozwijają biologiczne podejścia do zmniejszenia zależności od dostaw konsumpcyjnych z Ziemi. W przyszłych habitatach księżycowych lub marsjańskich systemy takie jak obiekt oczyszczania ścieków mogą pomóc w zamykaniu pętli wsparcia życia poprzez odzyskiwanie wody, recykling składników odżywczych, wspieranie produkcji upraw oraz zmniejszanie ilości odpadów, które muszą być przechowywane lub usuwane. Dalsze badania NASA wykazały, jak bioregeneracyjne wsparcie życia staje się bardziej efektywne dla podróży kosmicznych w porównaniu do obecnych technologii wsparcia życia. Badacze NASA badają również, jak zasoby odzyskane z ścieków mogą wspierać produkcję w przestrzeni. Jednym z działań jest badanie, jak woda bogata w składniki odżywcze z bioregeneracyjnych systemów oczyszczania ścieków może zasilać mikroby produkujące kwas mlekowy, który można przekształcić w kwas polimlekowy. Materiał ten mógłby pewnego dnia służyć jako spoiwo do druku 3D z regolitów księżycowych lub marsjańskich, luźnego materiału powierzchniowego, lub mógłby być używany do części zamiennych, rozszerzając wartość odzyskanych odpadów poza systemy wodne i żywnościowe. „Przesyłając obiekt z NASA Kennedy do Północnej Dakoty, agencja przenosi kluczową część tej gospodarki cyrkularnej z laboratorium do rzeczywistego testu” – powiedział J.J. Edelmann, lider domeny systemów powierzchniowych w Biurze Kampanii Marsjańskiej w siedzibie NASA w Waszyngtonie. „Prace mogą zaczynać się od ścieków, ale ich cel jest znacznie większy. Chcemy pomóc przyszłym załogom żyć w sposób zrównoważony na Księżycu, nauczyć się działać dalej od Ziemi i przenieść te lekcje na Marsa.” Aby dowiedzieć się więcej o eksploracji Księżyca i Marsa przez agencję, odwiedź: https://nasa.gov/esdmd
Без рейтингу0 коментарів6 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
3 min czytania
Zostań skautem skupisk i pomóż odkryć tajemnice gwiezdnych żłobków
W połowie XX wieku astronomowie odkryli dziwne "skupiskowe" galaktyki wypełnione tajemniczymi jasnymi plamami – masywnymi żłobkami gwiazd, w których gwiazdy rodzą się w eksplozjowym tempie. Ciekawie, te skupiskowe galaktyki były znacznie bardziej powszechne we wczesnym wszechświecie niż są dzisiaj. Nadal nie wiemy, dlaczego zniknęły. Teleskop kosmiczny Euclid, misja ESA (Europejskiej Agencji Kosmicznej) z istotnym wkładem NASA, rozpoczął rejestrowanie obrazów milionów galaktyk. Te obrazy – znacznie więcej niż jakikolwiek zespół profesjonalnych naukowców mógłby skatalogować samodzielnie – obejmują wysokiej rozdzielczości widoki skupiskowych galaktyk, które obiecują ujawnienie struktury wewnątrz i pomiędzy skupiskami. Astronomowie mają nadzieję wykorzystać te obrazy, aby uzyskać nowe informacje o tym, które galaktyki zawierają skupiska, gdzie się one znajdują, jak i dlaczego ewoluowały, i wiele więcej – ale potrzebują Twojej pomocy! Aby poradzić sobie z tą górą danych, naukowcy tworzą "cyfrowego asystenta" w postaci uczenia maszynowego, rodzaju sztucznej inteligencji. Algorytm maszyny został częściowo przeszkolony na podstawie wyników wcześniejszego projektu o nazwie "Galaxy Zoo: Clump Scout". Teraz, jako wolontariusz w nowym projekcie Galaxy Zoo: Clump Scout II , będziesz dalej doskonalić i szkolić to narzędzie. Będziesz analizować obrazy galaktyk, które maszyna oznaczyła kwadratami, gdzie myśli, że widzi prawdziwe skupisko. Maszyna często myli się z odległymi gwiazdami lub usterkami aparatu. Dlatego delikatnie przesuniesz te kwadraty, usuniesz je lub dodasz nowe, aby pomóc algorytmowi się uczyć. Jako część Galaxy Zoo: Clump Scout II, pomożesz zbadać, jak powstały gigantyczne żłobki formujące gwiazdy, rozwiązać tajemnicę ich zniknięcia w czasie kosmicznym i ujawnić więcej o tym, jak naprawdę działa formowanie gwiazd w galaktykach. Wszystko, czego potrzebujesz, to laptop lub smartfon. Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej! Skupiskowa galaktyka widziana przez teleskopy z Sloan Digital Sky Survey (po lewej), Hyper Suprime-Cam (pośrodku) i misji Euclid (po prawej). Można zobaczyć, jak lepsza moc rozdzielcza każdego kolejnego teleskopu pozwala nam dostrzegać coraz więcej szczegółów dotyczących skupisk formujących gwiazdy. (Jasny obiekt w prawym dolnym rogu to gwiazda w tle.) Dane obrazowe: SDSS (po lewej; Sloan Digital Sky Survey – CC BY 4.0); HSC (w środku; NAOJ/HSC Project – CC BY 4.0); Euclid (po prawej; ESA/Euclid/Euclid Consortium/NASA – CC BY 3.0 IGO). Przetwarzanie i kompilacja obrazów przez Hugh Dickinsona i Jürgena Poppa. Dowiedz się więcej i zaangażuj się Galaxy Zoo: Clump Scout II Zidentyfikuj skupiska formujące gwiazdy w obrazach galaktyk i pomóż szkolić maszyny, aby robiły to samo. Logo Facebook @nasascience_ @nasascience_ Logo Instagram @nasascience_ Logo LinkedIn @nasascience_
Без рейтингу0 коментарів3 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
8 min czytania
Spacewalking With Scott Wray, Artemis EVA Training Lead
6 Min Read Spacewalking With Scott Wray, Artemis EVA Training Lead Scott Wray conducts an underwater test of NASA’s Exploration Extravehicular Mobility Unit (xEMU) spacesuit in the Neutral Buoyancy Laboratory at Johnson Space Center in Houston. Credits: NASA/Bill Brassard Scott Wray’s experience with spacewalks started when he was about 6 years old. A tent resembling a lunar lander provided the perfect imaginary spacecraft. “I would lie on my back with my feet propped up on a pillow as I imagined going through a launch countdown sequence,” he said. “Then I would exit the tent into a darkened bedroom and hop around just like the footage I had seen of Apollo astronauts.” Today, with more than 16 years at NASA’s Johnson Space Center under his belt, Wray is proud to have shaped spacewalk training across three eras of human spaceflight. Scott Wray smiles before a suited test run with Johnson’s Active Response Gravity Offload System. NASA/Josh Valcarcel The childhood fascination with spaceflight evolved into a passion for engineering, demonstrated through countless LEGO and airplane model builds and voracious readership of aircraft design books. His path to NASA was cemented by a week-long camp at Space Center Houston, which included several tours of Johnson’s signature facilities and a visit by former NASA Flight Director Gene Kranz. “I was so inspired by the facilities and the incredible history of this place, I knew that I had to work here someday,” he said. Wray participated in NASA’s Contractor Co-op Program with United Space Alliance while studying aerospace engineering at Embry-Riddle Aeronautical University and completed several tours with different organizations at Johnson. At the time, astronauts were training to conduct spacewalks, also known as EVAs, for both the Space Shuttle and International Space Station programs. During one co-op experience with the shuttle’s In-Flight Maintenance Team (IFM), Wray observed the IFM and EVA teams collaborating with the STS-117 crew to fix the peeled-back thermal blanket on space shuttle Atlantis’s Orbital Maneuvering System pod. He helped the teams develop crew procedures for practicing the repair inside the shuttle, using surgical staples and pins to tack the blanket down. “This real-time troubleshooting is where I learned about the EVA group and set my sights on working there during my final co-op tour,” he said. “I love to be hands-on, to take things apart and come up with creative solutions – that’s what really attracted me to EVA.” EVA work also reminded Wray of time spent as a dog mushing guide in Alaska. “That is where I got my first taste of expeditionary skills,” he said. “We lived in a remote glacier camp, taking care of 250 Alaskan Huskies. I learned how to make do with the tools you have and make repairs to a broken sled miles away from home.” At times, Johnson’s EVA team must create similar workarounds. “Some of our best moments as a team have come when our hardware or vehicle has malfunctioned, requiring us to devise a real-time solution,” he said. “It sounds scrappy, but I think it’s how we put the human into human spaceflight.” Wray became a full-time EVA team member at Johnson after graduation, working under various contracts until he transitioned to a civil servant position in 2021. He started as an EVA instructor focused on tools and hardware and teaching astronauts how to perform their maintenance and repair duties. As NASA’s astronaut corps evolved to include a wider range of backgrounds and body types, Wray worked to develop new EVA techniques and tools that could accommodate any crew member. “That meant creating a curriculum that capitalized on individual strengths while building teamwork and resilience,” he said. Scott Wray prepares JAXA (Japan Aerospace Exploration Agency) astronaut Kimiya Yui for an EVA training run in the Neutral Buoyancy Laboratory pool. NASA/Bill Stafford Wray also served as a flight controller for shuttle and space station EVAs. He remembers being on console in Johnson’s Mission Control Center during a space station EVA in July 2013. That excursion was terminated early after water began filling the spacesuit helmet of ESA (European Space Agency) astronaut Luca Parmitano, and the team could neither determine its source nor stop its flow. “That incident taught me that even after decades of operating a spacesuit, there are still failure modes we haven’t imagined,” he said. “It reinforced the need for vigilance, adaptability, and continuous learning—because in human spaceflight, lives depend on it.” In the last few years, Wray’s responsibilities shifted to preparing Artemis crew members for missions to the Moon. Now the Artemis EVA training lead, Wray oversees the development of training flows that will ready astronauts for lunar surface operations – a challenge NASA has not faced in over 50 years. Scott Wray participates in a nighttime evaluation of EVA operations at the Johnson Space Center Rock Yard in March 2021. The evening test was designed to better understand the impact of lunar South Pole lighting conditions on EVA operations. While many astronauts have completed space station training or an EVA, the skills required for lunar exploration will be different. “It’s going to be a completely new spacesuit, new vehicles, new environment,” Wray said. “And now they’re going to be walking instead of translating with their hands like we do on station.” At the same time, trainings must go beyond these foundational spacewalk techniques. “Our curriculum integrates geology, covering topics like impact cratering, volcanology, sample collection, and traverse planning,” Wray explained. “It’s about enabling astronauts to become effective field scientists while mastering complex EVA operations.” To build these skills, the team uses multiple training environments. The Neutral Buoyancy Laboratory has been NASA’s flagship EVA training facility since it opened in 1997, but the team also uses the Active Response Gravity Offload System for suited mobility practice. Additional training systems include virtual reality, lighting laboratories that simulate the Moon’s harsh South Pole lighting conditions, field sites for geology training and sample collection, and suit simulators that prepare astronauts to respond to caution-and-warning scenarios. “Spearheading this effort as EVA training lead allows me to ensure every element—from science to operations—is integrated into a program that will prepare astronauts for success on the Moon and beyond,” Wray said. “This effort is more than preparation, it’s the foundation for future exploration and a steppingstone toward Mars. Knowing that our work will help shape the next era of human spaceflight is incredibly rewarding.” Scott Wray serves as the test subject for Exploration EVA Pressure Garment Subsystem mobility data collection using the Active Response Gravity Offload System. Amid these complex preparations, Wray still finds time for new pursuits outside of the office. His daughter inspired him and his wife to try an acting class at a local fine arts studio, leading to Wray’s on-stage debut in a performance of “Rock of Ages.” He starred as William Shakespeare in this year’s production of “Something Rotten.” “I never would have thought I’d have so much fun acting, singing, and dancing on stage,” he said. “The community we are part of and the ability to join our daughter in activities she enjoys has been so rewarding.” Wray said he is incredibly grateful to play another role off-stage – being part of missions that will conduct meaningful science on the lunar surface. “Returning to the Moon is something I’ve dreamed about since I was a kid,” he said. “Artemis isn’t just about going back—it’s about shaping the future. When we choose to push the boundaries of exploration, the advancements we make don’t just expand knowledge, they create lasting benefits for all of humanity.” About the Author Linda E. Grimm Share Details Last Updated May 28, 2026 Related Terms Johnson Space Center Artemis General People of Johnson Explore More 5 min read NASA Testing Wastewater Treatment Facility for Future Moon Base Article 13 hours ago 3 min read NASA to Conduct Low-Altitude Flights Near Houston Article 1 day ago 4 min read I Am Artemis: Daniel Stubbs Article 5 days ago Keep Exploring Discover More Topics From NASA Missions Humans in Space Climate Change Solar System
Без рейтингу0 коментарів8 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
2 min czytania
Ślad po pożarze na wyspie Santa Rosa
15 maja 2026 roku pożar został zauważony z samolotów po południowo-wschodniej stronie wyspy Santa Rosa, która jest częścią Kalifornijskiego Parku Narodowego Wysp Kanałowych. Ogień rozprzestrzenił się w ciągu następnych kilku dni, ostatecznie paląc 18 379 akrów (7 438 hektarów) – około jednej trzeciej wyspy. Te obrazy pokazują rozszerzenie spalonego obszaru pożaru między 16 maja (po lewej), dniem po jego odkryciu, a 24 maja (po prawej), po tym jak wzrost pożaru ustabilizował się . Obrazy satelitarne Landsat są w fałszywych kolorach, aby pomóc odróżnić spalone obszary (brązowe) od zdrowej roślinności (zielone). Oficjalne raporty wskazują, że pożar był w 97 procentach opanowany do wieczora 26 maja. Narzędzia NASA wykorzystujące obserwacje satelitarne, mianowicie FIRMS (System Informacji o Pożarach dla Zarządzania Zasobami) oraz Fire Event Explorer , pokazują, jak ogień rozprzestrzenił się na północ i wschód przez kilka dni. W miarę postępu pożar pochłonął obszary łąk, krzewów szałwiowych i chaparral wyspowy . Wyspa Santa Rosa, podobnie jak inne Wyspy Kanałowe, znana jest z różnorodności gatunków roślin i zwierząt, z niektórymi z nich rzadkimi. Obserwatorzy obawiali się, że pożar zagraża wyspowym sosnom Torrey'a , rzadkiemu gatunkowi drzewa, który w Stanach Zjednoczonych rośnie naturalnie tylko na północno-wschodnim wybrzeżu wyspy Santa Rosa i w pobliżu San Diego. Pierwsze badania po pożarze przeprowadzone przez strażaków i bezzałogowe statki powietrzne wskazały, że skupisko sosen Torrey'a pozostało w dużej mierze nienaruszone. Pożar głównie spalił w niższej intensywności w obszarach sosnowych i oszczędził koronę. Jednak niektóre fragmenty lasu doznały uszkodzeń w miejscach o wyższej intensywności. Wzdłuż północno-zachodniego brzegu pożaru, ekipy gaszenia pracowały, aby chronić inny wrażliwy obszar – lasy chmurowe – poprzez schładzanie paliw przed frontem pożaru. Lokalne raporty sugerują, że pożar na wyspie Santa Rosa jest największym w historii na którejkolwiek z Kalifornijskich Wysp Kanałowych. Niektóre z chaparral i gatunków drzew są przystosowane do ognia, ale mniej zależne od niego niż ich odpowiedniki na stałym lądzie, według National Park Service, ponieważ naturalnie występujące pożary są mniej częste na Wyspach Kanałowych. Obrazy NASA Earth Observatory autorstwa Lauren Dauphin, wykorzystujące dane Landsat z U.S. Geological Survey . Historia autorstwa Lindsey Doermann.
Без рейтингу0 коментарів2 хв
Czytaj artykuł→
Przerwa na quiz
Zmęczony czytaniem? Rozwiąż quiz dnia
Nauka i kosmos
2 min czytania
NASA przyznało kontrakt na modyfikację samolotu do testów w warunkach zmniejszonej grawitacji
1 min read Przygotowania do symulacji spacerów po Księżycu w toku (i pod wodą) NASA NASA wybrała firmę Denmar Technical Services z Nevady do przeprowadzenia modyfikacji samolotów, konserwacji oraz usług testowych dla Dyrekcji Misji Załogowych w Centrum Badań Lotniczych Armstronga w Edwards w Kalifornii oraz Centrum Kosmicznym Johnsona w Houston. Kontrakt ma charakter stałej ceny i będzie obejmował czas oraz materiały na wszelkie dodatkowe i nieprzewidziane prace. Jego maksymalna wartość wynosi 8,4 miliona dolarów i obowiązuje do 1 lutego 2027 roku. W ramach kontraktu, wykonawca zmodyfikuje samolot Boeing 737-700, aby przeprowadzać paraboliczne loty w warunkach grawitacji Księżyca, testując sprzęt kosmiczny NASA. Po zakończeniu modyfikacji, NASA Armstrong stanie się właścicielem samolotu i będzie nadzorować jego operacje z NASA Johnson. Samolot będzie wykorzystywany do walidacji skafandrów astronautów oraz związanych z nimi systemów załogowych, które są niezbędne do realizacji celów misji Artemis. Testy będą przeprowadzane w odpowiednich warunkach zmniejszonej grawitacji przed realizacją misji na Księżycu. Aby uzyskać więcej informacji o NASA i programach agencji, odwiedź: https://www.nasa.gov -koniec- Dede Dinius Centrum Badań Lotniczych Armstronga, Edwards, Kalifornia 661-276-5701 [email protected] Udostępnij Szczegóły Ostatnia aktualizacja 01 czerwca 2026 Powiązane terminy Centrum Badań Lotniczych Armstronga Centrum Kosmiczne Johnsona
Без рейтингу0 коментарів2 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
3 min czytania
NASA zaprasza media na przybycie teleskopu kosmicznego Nancy Grace Roman do Kennedy
Teleskop kosmiczny Nancy Grace Roman jest gotowy w największym czystym pomieszczeniu w Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda w Greenbelt, Maryland. Dzięki swoim głębokim, szerokim widokom wszechświata, Roman będzie obserwować miliardy obiektów kosmicznych, aby badać fundamentalne pytania dotyczące ciemnej energii i planet poza naszym układem słonecznym. Credit: NASA/Scott Wiessinger Rejestracja dla mediów jest otwarta, aby relacjonować przybycie teleskopu kosmicznego Nancy Grace Roman do Centrum Kosmicznego Kennedy'ego w Florydzie w nadchodzących tygodniach. Obserwatorium przybędzie na barce Pegasus z Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda w Greenbelt, Maryland, gdzie zespoły zakończyły jego budowę, montaż i testy. Akredytowane media będą miały możliwość obserwacji przybycia i rozładunku teleskopu kosmicznego w jego kontenerze transportowym w basenie obrotowym NASA Kennedy. Stamtąd technicy przeniosą teleskop do Centrum Obsługi Ładunków Niebezpiecznych w celu przetwarzania przed startem. Eksperci NASA będą dostępni na miejscu, aby odpowiadać na pytania dotyczące przybycia. Media zainteresowane uczestnictwem muszą złożyć wniosek o akredytację pod adresem: https://media.ksc.nasa.gov Aby otrzymać akredytację, media muszą złożyć wniosek do czwartku, 4 czerwca, do godziny 23:59 EDT. Ta możliwość jest otwarta tylko dla obywateli USA. Po zatwierdzeniu akredytowane media otrzymają e-mail z potwierdzeniem. Dodatkowe informacje, w tym konkretną datę działań związanych z przybyciem, będą podane później. Polityka akredytacji mediów NASA jest dostępna online. W przypadku pytań dotyczących akredytacji prosimy o kontakt pod adresem [email protected] . W przypadku innych pytań prosimy o kontakt z redakcją Kennedy'ego pod numerem: 321-867-2468. Teleskop kosmiczny Nancy Grace Roman, nazwany na cześć pierwszej astronom NASA, będzie miał głębokie, panoramiczne widoki kosmosu, generując nigdy wcześniej nie widziane obrazy, które zrewolucjonizują nasze zrozumienie wszechświata. Obserwatorium wprowadzi nową erę kosmicznych badań, odkrywając skarby obiektów niebieskich i rzucając światło na niektóre z najgłębszych tajemnic wszechświata, w tym zjawiska, których nie możemy zobaczyć. Roman również zaprezentuje test najnowocześniejszej technologii, która kiedykolwiek była używana w przestrzeni, aby bezpośrednio obrazować planety wokół pobliskich gwiazd, co jest kluczowym krokiem w poszukiwaniach życia na innych światach. Teleskop Roman jest zarządzany w NASA Goddard z udziałem Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA w Południowej Kalifornii; Caltech/IPAC w Pasadenie, Kalifornia; Instytutu Nauk Teleskopów Kosmicznych w Baltimore; oraz zespołu naukowców z różnych instytucji badawczych. Głównymi partnerami przemysłowymi są BAE Systems Inc., L3Harris Technologies i Teledyne Scientific & Imaging. Wkład w projekt Roman mają również ESA (Europejska Agencja Kosmiczna), JAXA (Japońska Agencja Eksploracji Aeronautycznej i Kosmicznej), francuska agencja kosmiczna CNES (Centre National d’Études Spatiales) oraz Instytut Maxa Plancka Astronomii w Niemczech. Program Usług Startowych agencji, z siedzibą w NASA Kennedy, zarządza usługą startową dla teleskopu kosmicznego Roman, który wystartuje najwcześniej na początku września na rakiecie SpaceX Falcon Heavy z kompleksu startowego 39A. Aby uzyskać więcej informacji na temat teleskopu Roman NASA, odwiedź: https://www.nasa.gov/roman -koniec- Karen Fox / Alise Fisher Główna siedziba, Waszyngton 202-385-1287 / 202-358-2546 [email protected] / [email protected] Leejay Lockhart / Danielle Sempsrott Centrum Kosmiczne Kennedy, Floryda 321-747-8310 / 321-298-8990 [email protected] / [email protected] Claire Andreoli Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda, Greenbelt, Md. 301-286-1940 [email protected] Udostępnij Szczegóły Ostatnia aktualizacja 01 czerwca 2026 Redaktor Jessica Taveau Lokalizacja Siedziba NASA Powiązane terminy Teleskop kosmiczny Nancy Grace Roman Centrum Lotów Kosmicznych Goddarda Centrum Kosmiczne Kennedy Dyrekcja Misji Naukowych
Без рейтингу0 коментарів3 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
3 min czytania
NASA przeprowadzi loty na niskiej wysokości w pobliżu Houston
Samolot badawczy C-20A NASA startuje z pasa startowego bazy lotniczej Edwards podczas testu lotu z wykorzystaniem radaru syntetycznej apertury w bezzałogowym pojeździe powietrznym. NASA/Tony Landis Pięć samolotów badawczych wesprze misję Student Airborne Research Program ( SARP ) z Ellington Field w Houston. Loty zaplanowano od środy, 3 czerwca do soboty, 13 czerwca. W trakcie misji przeprowadzone zostaną wybrane manewry na niskich wysokościach nad obszarem Houston. Piloci będą latać z ładunkami do zdalnego pomiaru w układzie rasterowym, czyli równoległych liniach w przód i w tył. Używane instrumenty mogą pomóc badaczom w mapowaniu ruchu gazów i cząstek, które tworzą atmosferę Ziemi, zmian w najniższej części atmosfery w pobliżu wybrzeża oraz naturalnych procesów wpływających na ląd i wodę w tym obszarze. Loty będą głównie odbywać się w rejonie Houston, z niektórymi, które rozciągną się nad Zatoką Meksykańską. Chociaż wiele lotów będzie odbywać się na większych wysokościach, WP-3D Orion przeprowadzi manewry na wysokości zaledwie 1000 stóp nad poziomem gruntu. Samolot ten, będący własnością i obsługiwany przez Narodową Administrację Oceaniczną i Atmosferyczną (NOAA), jest wykorzystywany jako myśliwiec huraganowy i wspierał wiele misji naukowych NASA. Jest wyposażony w szereg instrumentów naukowych, radarów i systemów rejestracji do pomiarów atmosfery, Ziemi i jej środowiska zarówno w trakcie lotu, jak i w zdalnym pomiarze. Samoloty operowane przez NASA, które biorą udział w misji, są również wyposażone w różnorodne instrumenty do zdalnego pomiaru, w tym dwa lidary, radar syntetycznej apertury, spektrometr obrazowy oraz dwa spektrometry. Operacje będą obejmować samoloty Gulfstream V (N95NA), Gulfstream C-20A (N802NA) oraz Gulfstream III (N520NA), a także WP-3D Orion (N43RF) NOAA oraz samolot King Air B200 (N46L) należący do Dynamic Aviation i wynajęty przez NASA. Loty można śledzić w czasie rzeczywistym na stronie NASA Airborne Science Program Tracker . Program SARP to ośmiotygodniowy letni program stażowy, który zapewnia studentom studiów licencjackich praktyczne doświadczenie poprzez zaangażowanie w badania terenowe i analizę danych oraz dostęp do jednego lub więcej latających laboratoriów naukowych NASA Airborne Science Program. Aby uzyskać więcej informacji na temat programu naukowego NASA Airborne, odwiedź: https://airbornescience.nasa.gov Zobacz więcej 6 min czytania Spacer w kosmosie z Scottem Wrayem, liderem szkolenia EVA Artemis Artykuł 5 godzin temu 4 min czytania Od wykonawcy do urzędnika: NASA wita Kenny'ego Heckle'a Artykuł 5 dni temu 2 min czytania Hodowanie komórek macierzystych w kosmosie w celu poprawy leczenia nowotworów i chorób Artykuł 5 dni temu
Без рейтингу0 коментарів3 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
4 min czytania
Co słychać: Wskazówki do obserwacji nieba w czerwcu 2026 roku od NASA
Wenus i Jowisz spotkają się po zachodzie słońca, Księżyc przejdzie przed Wenus, rozpocznie się lato, a skarby głębokiego nieba staną się widoczne. Najważniejsze wydarzenia w obserwacji nieba 9 czerwca: koniunkcja Wenus i Jowisza 11-15 czerwca: Merkury dołączy do Wenus i Jowisza po zachodzie słońca 17 czerwca: Księżyc przechodzi przed Wenus oraz bliskie spotkanie Księżyca i Wenus 21 czerwca: przesilenie czerwcowe i początek astronomicznego lata czerwiec: Trójkąt Letni i cele do obserwacji głębokiego nieba stają się widoczne Transkrypcja Planety zbierają się po zachodzie słońca, Księżyc przechodzi przed Wenus, lato oficjalnie się zaczyna, a skarby głębokiego nieba stają się widoczne. To jest to, co słychać w czerwcu. Na początku miesiąca, spójrz na zachód tuż po zachodzie słońca, aby zobaczyć Wenus i Jowisza. To dwie z najjaśniejszych planet na naszym niebie, a około 9 czerwca będą wyglądać na blisko siebie po zachodzie słońca. To nazywa się koniunkcją planetarną — kiedy dwie planety wydają się blisko siebie z naszej perspektywy na Ziemi, mimo że są nadal miliony mil od siebie w przestrzeni. NASA/JPL-Caltech Od 11 do 15 czerwca Merkury dołączy do sceny, tworząc mini paradę planet nisko na zachodnim niebie. Dzieje się tak, ponieważ planety krążą wokół słońca wzdłuż prawie tej samej ścieżki na naszym niebie, zwanej ekliptyką. Z naszej perspektywy na Ziemi czasami wydają się zbierać w tej samej części nieba. NASA/JPL-Caltech Wenus będzie najjaśniejsza i najłatwiejsza do zauważenia z Jowiszem w pobliżu. Merkury będzie znajdować się niżej w kierunku horyzontu, więc będziesz potrzebować czystego widoku na zachód, aby go dostrzec w blasku zmierzchu. 17 czerwca, z niektórych lokalizacji Księżyc przejdzie przed Wenus. To nazywa się okultacją księżycową. Dla widzów w odpowiedniej ścieżce widokowej, Wenus będzie wyglądać, jakby znikała za Księżycem, a następnie ponownie się pojawiła. Wydarzenie będzie widoczne z części Stanów Zjednoczonych, Kanady, Brazylii i Wenezueli. Poza dokładną ścieżką widokową, wielu obserwatorów nieba może nadal zobaczyć bliskie spotkanie Księżyca i Wenus, ale to wiąże się z ważnym ostrzeżeniem o bezpieczeństwie. Dla wielu widzów wydarzenie to będzie miało miejsce w ciągu dnia. Jeśli próbujesz obserwować okultację, nie kieruj lornetek, teleskopów ani aparatów fotograficznych w kierunku słońca, chyba że używasz odpowiednich zabezpieczeń przeciwsłonecznych. Patrzenie na słońce lub w jego pobliżu przez optykę może spowodować poważne uszkodzenie wzroku. Czerwiec przynosi także przesilenie letnie. Na półkuli północnej, przesilenie czerwcowe oznacza początek astronomicznego lata. W czasie pacyficznym ma miejsce w niedzielę, 21 czerwca o 1:24. Wokół przesilenia półkula północna ma najdłuższe dni i najkrótsze noce w roku. Jednak oto ciekawostka: najdłuższy dzień nie zawsze pokrywa się dokładnie z najwcześniejszym wschodem słońca lub najpóźniejszym zachodem słońca. Na przykład w Los Angeles najwcześniejszy wschód słońca ma miejsce przed przesileniem, podczas gdy najpóźniejszy zachód słońca ma miejsce po nim. A gdy niebo stanie się ciemne, lato przynosi ulubione cele dla użytkowników teleskopów i astrofotografów. Najpierw poszukaj Trójkąta Letniego, utworzonego przez jasne gwiazdy Vegę, Altaira i Deneba. W tym regionie i wokół niego znajdują się obiekty głębokiego nieba, takie jak Mgławica Dumbbell, Mgławica Pierścieniowa, Mgławica Ameryki Północnej i Mgławica Welon. Mgławica Dumbbell, znana również jako Messier 27, była pierwszą mgławicą planetarną, która została odkryta. Te obiekty nie są tak jasne jak planety, ale przy użyciu teleskopów lub długiej ekspozycji fotografii ujawniają świecący gaz, umierające gwiazdy i żłobki gwiazd w naszej galaktyce. NASA/JPL-Caltech Oto fazy Księżyca na czerwiec. Możesz być na bieżąco ze wszystkimi misjami NASA badającymi układ słoneczny i nie tylko na stronie science.nasa.gov. Jestem Raquel Villanueva z NASA Jet Propulsion Laboratory i to jest to, co słychać w tym miesiącu. NASA/JPL-Caltech
Без рейтингу0 коментарів4 хв
Czytaj artykuł→
Sprawdź się
Myślisz, że znasz odpowiedź? Rozwiąż szybki test
Nauka i kosmos
1 min czytania
HLTH_SILC_13 - "Zestaw danych: zaktualizowana struktura i dane"
Samodzielnie zgłaszane niezaspokojone potrzeby w zakresie badań medycznych według płci, wieku, głównych przyczyn oraz statusu zatrudnienia.
Без рейтингу0 коментарів1 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
1 min czytania
Piękno w różu
Rentgen: NASA/CXC/SAO/Uniwersytet Sejong/Hur i in.; JWST: ESA/Webb, NASA i CSA, V. Almendros-Abad, M. Guarcello, K. Monsch oraz zespół EWOCS. Przetwarzanie obrazu: NASA/CXC/SAO/L. Frattare i K. Arcand Obraz Westerlund 2, opublikowany 19 marca 2026 roku, przedstawia dane z obserwatorium rentgenowskiego Chandra (różowe) oraz dane podczerwone z Teleskopu Kosmicznego Jamesa Webba (czerwone, pomarańczowe, zielone, cyjanowe i niebieskie). Wiele błyszczących gwiazd otoczonych neonowym różem rozciąga się w kadrze, podkreślając gromadę, w której gwiazdy mają od jednego do trzech milionów lat. Pomarańczowe chmury pyłowe wzdłuż dolnej krawędzi ilustrują surowe materiały tego aktywnego żłobka gwiazdowego. Westerlund 2 znajduje się w hałaśliwym miejscu narodzin gwiazd znanym jako Gum 29, oddalonym o 20 000 lat świetlnych od Ziemi w konstelacji Karina. Zobacz inne ujęcie Westerlund 2. Źródło obrazu: Rentgen: NASA/CXC/SAO/Uniwersytet Sejong/Hur i in.; JWST: ESA/Webb, NASA i CSA, V. Almendros-Abad, M. Guarcello, K. Monsch oraz zespół EWOCS. Przetwarzanie obrazu: NASA/CXC/SAO/L. Frattare i K. Arcand
Без рейтингу0 коментарів1 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
4 min czytania
Rozwijaj swoje umiejętności z NASA podczas lata pełnego aktywności STEM
Lato to czas na start, a NASA ma wiele sposobów, aby pomóc Ci zanurzyć się w eksploracji i twórczości! Niezależnie od tego, czy wolisz spędzać ten sezon rozwijając swoją kreatywność, wychodząc na łono natury, czy marząc o przyszłości, NASA oferuje możliwości, które pozwolą Ci podnieść swoje zainteresowania na wyższy poziom. Oto kilka możliwości, które pozwolą Ci rozwijać umiejętności w ramach programów STEM NASA tego lata. Wyzwanie Stardance Od poniedziałku, 1 czerwca, do 30 września, uczniowie w wieku od 13 do 18 lat są zaproszeni do wzięcia udziału w internetowym wyzwaniu Stardance, które jest wynikiem współpracy NASA z organizacją edukacyjną Hack Club. Niezależnie od tego, czy interesujesz się przestrzenią, kodowaniem, sprzętem, czy po prostu lubisz tworzyć ciekawe rzeczy, to Twoja szansa na pracę z prawdziwymi danymi misji NASA z programów takich jak Artemis, Teleskop Kosmiczny Jamesa Webba i innych. Uczestnicy mogą tworzyć wszystko, od kodu i aplikacji po elektronikę, płytki drukowane, modele i symulacje. Hack Club zapewni recenzje od rówieśników i ekspertów, nagrody oraz wiele okazji do zaprezentowania swojej pracy. W międzyczasie NASA udostępni publicznie dostępne zbiory danych, materiały misji, multimedia oraz wirtualne sesje z ekspertami, którzy podzielą się wiedzą na temat nauki o kosmosie, inżynierii i kariery. Gotowy na burzę mózgów? Odwiedź stronę Hack Club: Stardance Challenge , aby odkryć opcje projektów, sprawdzić nagrody i zapisać się na przypomnienie, gdy wyzwanie się rozpocznie. Za kulisami kariery w NASA Myślisz, że NASA to tylko dla astronautów, naukowców i ekspertów technologicznych? Pomyśl jeszcze raz. Aby zrealizować cele lotnicze kraju, potrzebna jest szeroka gama profesjonalistów i specjalistów. Lato to idealny czas, aby odkryć, jak Twoje umiejętności i zainteresowania mogą przyczynić się do pracy w NASA. Bezpośrednio połącz się z ekspertami NASA podczas wydarzeń online, które mają na celu wzbudzenie Twojej ciekawości i pomoc w odkrywaniu rzeczywistych ścieżek kariery STEM. Te wirtualne sesje oferują spojrzenie za kulisy zespołu NASA oraz możliwość zadawania pytań. Wtorek, 2 czerwca: Dzień Technicznego Kształcenia Zawodowego NASA w Goddard Space Flight Center zagłębia się w robotykę, AI, systemy autonomiczne oraz techniczne kariery, które wspierają misje NASA. Zarejestruj się do 26 maja. Czwartek, 11 czerwca: Wirtualne Połączenie Kariery: Technologia i Utrzymanie Lotnictwa wprowadza Cię w świat mechaników i techników lotniczych, którzy wspierają programy lotnicze NASA oraz bada ścieżki kariery w technologii lotniczej. Zarejestruj się do 2 czerwca. Szukasz więcej? Sprawdź stronę Next Gen STEM for Careers po filmy, artykuły i inne sposoby na poznanie różnorodnych zawodów w NASA. Zaangażuj się w badania NASA poprzez naukę obywatelską NASA zaprasza ludzi w każdym wieku i z różnych środowisk do uczestnictwa w projektach naukowych, które polegają na pracy wolontariuszy. Nauka obywatelska to świetny sposób na nawiązywanie nowych znajomości, poznawanie naukowców i pomoc NASA w rozwiązywaniu tajemnic wszechświata tego lata – wystarczy telefon lub komputer. Możesz dołączyć z dowolnego miejsca, uczestniczyć w swoim własnym tempie i zanurzyć się w prawdziwe badania, korzystając z rzeczywistych danych misji. Oto dwa przykłady: Poprzez Space Cloud Watch możesz pomóc NASA badać chmury noctilucentne. Noctilucent oznacza "świecące w nocy", i dokładnie to robią! W czasie letniego zmierzchu w wysokich szerokościach geograficznych te chmury łapią światło słoneczne i wydają się świecić nawet w ciemnym niebie. Zrób zdjęcie i prześlij raport, aby pomóc naukowcom śledzić, jak te rzadkie chmury się zmieniają. Przenieś swoje obserwacje chmur na inną planetę z Cloudspotting on Mars , gdzie przeglądasz prawdziwe obrazy NASA, aby zidentyfikować chmury nad Czerwoną Planetą i pomóc naukowcom zrozumieć pogodę na Marsie. Ciekawi Cię, jakie inne projekty mogą Cię zainteresować? Zobacz wszystkie aktualne możliwości nauki obywatelskiej dostępne w ramach Dyrekcji Misji Naukowych NASA. Niezależnie od tego, jak spędzisz swoje lato – budując projekty takie jak wyzwanie Stardance Hack Club, angażując się w prawdziwe badania NASA poprzez naukę obywatelską, czy odkrywając możliwe ścieżki kariery w NASA – czeka na Ciebie platforma startowa. Pamiętaj, że strona STEM Resources NASA jest dostępna przez cały rok, aby służyć jako centrum dla praktycznych działań, filmów, artykułów i innych materiałów, które wzbudzą ciekawość i pobudzą wielkie pomysły.
Без рейтингу0 коментарів4 хв
Czytaj artykuł→
Nauka i kosmos
4 min czytania
Fale grawitacyjne z supertajfunu Sinlaku
W połowie kwietnia 2026 roku, supertajfun Sinlaku przetaczał się przez północny Pacyfik, przynosząc silne opady deszczu i powodzie na Wyspach Mariana. Burza osiągnęła status „gwałtownego tajfunu” – najwyższej intensywności na skali używanej przez Japońską Agencję Meteorologiczną, co odpowiada mniej więcej kategorii 5 w skali wiatru Saffira-Simpsona . Sinlaku był jednym z nielicznych cyklonów tropikalnych tej intensywności, które wystąpiły tak wcześnie w roku w tym regionie, jak zauważyli meteorolodzy . Sinlaku szybko się intensyfikował nad oceanem, zanim jego skutki dotarły na ląd. W czasie tej intensyfikacji satelity zaczęły dostrzegać, że efekty tajfunu sięgają również w górę, do górnej atmosfery . Obraz nocny powyżej, uzyskany za pomocą VIIRS (Visible Infrared Imaging Radiometer Suite) na satelicie NOAA-20 , pokazuje fale grawitacyjne w atmosferze promieniujące z tajfunu. Fale te, przypominające fale na stawie, stały się widoczne dla czujnika dzięki świeceniu atmosferycznemu w mezosferze. Świecenie atmosferyczne występuje, gdy atomy i cząsteczki, pobudzone przez światło słoneczne w ciągu dnia, później emitują światło, aby uwolnić nadmiar energii. Uwalnianie ciepła utajonego w pobliżu oka cyklonów tropikalnych jest znane jako czynnik napędzający konwekcję i tworzenie wysokich chmur kumulonimbusowych. Te „ gorące wieże ” mogą wznosić się ponad troposferę, najniższą warstwę atmosfery, i generować fale, które propagują się do stratosfery i mezosfery powyżej. Analiza przeszłych cyklonów tropikalnych ujawniła, że fale grawitacyjne często występują w czasie intensyfikacji burz. Rzeczywiście, w ciągu 24 godzin przed uzyskaniem powyższego obrazu, Sinlaku wzmocnił się z kategorii 2 do kategorii 5. „Widzimy fale propagujące się promieniście i w górę, w kształcie stożka,” powiedziała Joan Alexander , starszy naukowiec badawczy w NorthWest Research Associates. Alexander była zaskoczona, widząc niemal całkowite pierścienie w mezosferycznym świeceniu atmosferycznym nad burzą. Wiatry w górnej atmosferze mogą rozpraszać fale, zanim dotrą na tak dużą wysokość, wyjaśniła Alexander, ale stosunkowo lekkie wiatry stratosferyczne na szerokości geograficznej burzy w kwietniu 2026 roku mogły pomóc w ich zachowaniu. Relatywnie niska ilość światła księżyca była również korzystna. Dzień-noc VIIRS jest wrażliwy na świecenie atmosferyczne w mezosferze, ale również obserwuje odbite światło księżyca. Księżyc był około w 25 procentach oświetlony 12 kwietnia, więc część światła odbitego od chmur w troposferze była widoczna, ale nie na tyle, aby przyćmić sygnał ze świecenia atmosferycznego. Fale grawitacyjne Sinlaku, oprócz pojawiania się wysoko w atmosferze dzięki świeceniu atmosferycznemu, były również obserwowane niżej w atmosferze przez instrument AIRS (Atmospheric Infrared Sounder) na satelicie Aqua NASA. Powyższy obraz przedstawia emisje cieplne z fal grawitacyjnych w stratosferze 13 kwietnia. Wzór falowania pojawił się również w obserwacjach z 14 kwietnia , wskazując na ciągłe skutki burzy na atmosferę. Obserwacja fal grawitacyjnych w atmosferze, szczególnie tych spowodowanych przez cyklony tropikalne, wykracza poza naukową ciekawość. Praktyczne implikacje mogą obejmować poprawę monitorowania rozwoju burz. „Chcielibyśmy wykorzystać fale grawitacyjne, aby powiedzieć, czy burza się intensyfikuje,” powiedziała Alexander, „co może być trudne do określenia, szczególnie nad otwartym oceanem.” Satelita geostacjonarny z odpowiednim imagerem podczerwonym mógłby obserwować fale grawitacyjne i śledzić ewolucję cyklonów tropikalnych , argumentowała ona i jej współpracownicy. Co więcej, ważne jest uwzględnienie procesów w stratosferze w modelach pogodowych, powiedziała Laura Holt, również starszy naukowiec badawczy w NorthWest Research Associates. Wzory wiatrów stratosferycznych są czynnikami w długoterminowych prognozach następnej zimy na półkuli północnej, na przykład, a cyklony tropikalne mają nieproporcjonalny wpływ, ponieważ ich długotrwała, intensywna konwekcja napędza przedłużone wymuszanie fal grawitacyjnych w stratosferze. Efekt fal grawitacyjnych sięga nawet do obszaru pogody kosmicznej. „Od jakiegoś czasu ludzie widzą sygnatury huraganów w pogodzie jonosferycznej ,” powiedziała Holt. Fale grawitacyjne mogą prowadzić do podróżujących zaburzeń jonosferycznych – dużych fal w gęstości plazmy – a w niektórych przypadkach do bąbli plazmowych , które mogą zakłócać sygnały satelitarne i komunikację radiową. „Szczególnie w przypadku pogody kosmicznej,” dodała Holt, „pojedyncze zdarzenie, takie jak cyklon tropikalny, może być bardzo ważne.” Obrazy NASA Earth Observatory autorstwa Michali Garrison, wykorzystujące dane z dnia-nocy VIIRS z NASA EOSDIS LANCE , GIBS/Worldview oraz Joint Polar Satellite System (JPSS), oraz dane AIRS z Hoffmann, L . Historia autorstwa Lindsey Doermann.
Без рейтингу0 коментарів4 хв
Czytaj artykuł→